repertuar
Wydarzenie numer 1: Bertolt Brecht. Uczycie nas, jak suknie się podnosi , 27 marca 2026, godzina 20:00
Wydarzenie numer 2: Bertolt Brecht. Uczycie nas, jak suknie się podnosi , 28 marca 2026, godzina 20:00
Wydarzenie numer 3: Atrament dla leworęcznych. Komedia absurdalna , 8 kwietnia 2026, godzina 20:00
.jpg)
Wydarzenie numer 4: Stroiciel grzebieni , 9 kwietnia 2026, godzina 20:00
.jpg)
Tadeuszowi – głównej postaci tej komedii – przydarzyła się właśnie taka historia. W zasadzie mógłby się z tym pogodzić, gdyby nie pewien wyjątkowo irytujący szczegół, który nie pozwala mu spoczywać w pokoju. Próby wybrnięcia z tego kłopotu rodzą całą serię komicznych sytuacji. Ale w tym spektaklu jest również miejsce na poważną refleksję dotycząca przemijania, małżeńskich relacji i miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią. A w finale jest wzruszenie chwytające za gardło i kilka łez.
Stroiciel grzebieni to spektakl teatralny z pięknym widokiem na Tatry, humorem nie tylko w czarnym kolorze, góralskim folklorem w tle, urną z prochami w roli głównej i jazdą bez trzymanki Zakopianką na trasie Murzasichle – Kraków.
Wydarzenie numer 5: Byłam żoną Boba Marleya , 10 kwietnia 2026, godzina 17:00
Mimo historycznych odniesień, twórców spektaklu interesuje przede wszystkim portret kobiety, która, żyjąc u boku sławnego na całym świecie męża, próbuje uwolnić się od zależności od niego i odnaleźć swoją własną drogę poprzez poszukiwanie odpowiedzi na pytanie: kim jestem? W Ricie Marley dostrzegliśmy rysy współczesnej kobiety, dojrzewającej do świadomości swoich praw i swojej indywidualności.
„Byłam żoną Boba Marleya” jest też opowieścią o trudnej miłości, która prowokuje do pytań o granice oddania, poświęcenia, tolerancji. Jest opowieścią o miłości tym trudniejszej, że czasami zamkniętej w ciasnych ramach, wywodzącego się z Jamajki, chrześcijańskiego ruchu Rastafari.
Wydarzenie numer 6: Na pomoc ginącej przyrodzie , 12 kwietnia 2026, godzina 12:00
" Na pomoc ginącej przyrodzie" to interaktywny spektakl dla dzieci pełen muzyki, dobrego humoru i walorów edukacyjnych. Na łące trwają przygotowania do Wielkiego Święta Przyrody. Nagle pojawia się Tajemniczy Ktoś, który psuje plany małych pszczółek. Owady wyruszają w podróż pełną przygód i niespodziewanych zwrotów akcji. Czy uda im się uratować Świat? Zobaczycie sami.
Obsada:
Kinga Kaczor, Karol Śmiałek, Magdalena Smoławska
Wydarzenie numer 7: KTO zostawia ślady? , 12 kwietnia 2026, godzina 13:15
Czas trwania: 90 minut.
Koszt: 15 zł (bilet należy kupić wyłącznie dla dziecka).
Teatr KTO zaprasza najmłodszych widzów do udziału w warsztatach KTO zostawia ślady?
KTO robi bałagan, hałas, zamieszanie? KTO opowiada niestworzone historie? KTO wydaje z siebie dziwne dźwięki i zabawnie porusza ogonem? Artyści i animatorzy w Teatrze KTO potrzebują czujnego i uważnego oka, ucha i nosa wszystkich młodych tropicieli, detektywów, poszukiwaczy oraz odkrywców, aby co tydzień rozwiązywać nowe zagadki.
Wydarzenie numer 8: Sonety Szekspira , 16 kwietnia 2026, godzina 20:00
Wydarzenie numer 9: „Dirty Dancing” w Teatrze KTO , 18 kwietnia 2026, godzina 20:00
18 kwietnia na scenie Teatru KTO będziecie mogli zobaczyć spektakl „Dirty Dancing” w reżyserii Eryka Makohona z udziałem performerów z M STUDIO. Mimo oczywistego nawiązania tytułem do kultowego filmu z 1987 roku, nie stanowi on jego reinterpretacji, a jest odpowiedzią na ideę „brudnego tańca”.
„Dirty Dancing” eksploruje potencjał żenującego performansu – jako strategii oporu wobec społecznych oczekiwań, norm i presji. Czy poprzez dobrowolne przekroczenie granic „dobrego smaku” i konwencji można uzyskać nową jakość obecności – bardziej autentyczną, cielesną, wrażliwą na własne afekty? W tym sensie „Dirty Dancing” nie jest spektaklem do intelektualnej analizy z bezpiecznego dystansu. To wydarzenie, które angażuje widza na poziomie cielesnym i emocjonalnym, zapraszając do współodczuwania, współwstydu, współśmiechu. To także propozycja – ryzykowna, ale szczera – by potraktować własną żenadę jako bramę do wolności.
Jak mówią twórcy spektaklu: wspólnie z czwórką performerów z M STUDIO stworzyliśmy laboratorium indywidualnych „żenujących performansów”. Każdy z artystów opracował własne sceniczne alter ego oraz zestaw działań i gestów balansujących na granicy wstydu, śmieszności i przyjemności. Kluczowym elementem procesu była praca z kategorią guilty pleasure – rozumianą nie jako popkulturowa rozrywka, lecz jako praktyka przekraczania społecznych barier i testowania granic komfortu. Sprawdzaliśmy, co się stanie, gdy przyjemność przestanie być obciążona poczuciem winy.
* Spektakl przeznaczony dla widzów 16+. W spektaklu używana jest głośna muzyka oraz efekt stroboskopowy.
Koncepcja, reżyseria, scenografia: Eryk Makohon
Choreografia: Eryk Makohon oraz aktorki i aktorzy
Dramaturgia: Daria Kubisiak
Asystent reżysera i choreografa: Paweł Łyskawa
Tekst: Eszter Nagy, Daria Kubisiak
Kostiumy: Zsuzsi Szöke
Muzyka: collage
Światło: Huba Szabó
Dźwięk: György Chiriţescu
Obsada: Eszter Nagy, Emília Polgár, László Szekrényes, Zoltán Deák
Działanie zrealizowane w ramach projektu "Beyond Front@: Bridging Periphery", finansowanego ze środków Kreatywna Europa (2023-2026) oraz dofinansowanego ze środków MKIDN, pochodzących z Funduszu Promocji Kultury - państwowego funduszu celowego.
Wydarzenie numer 10: Wombat nie śpi (Teatr Sztuka Ciała) , 19 kwietnia 2026, godzina 12:00
WOMBAT NIE ŚPI
Wiecie gdzie jest kraina Jaśniejącej Bieli? My też nie wiemy, ale z całą pewnością żyją tam Wombat i jego Mała Przyjaciółka. Otoczenie jest bezpiecznie znajome: siup - wyrko, dyndołyżki, grzebioszczotka i prysznicarium. Jednak wykonywane dzień po dniu czynności bywają niestety nieznośnie powtarzalne. Jak by tu przyprawić rumieńce codzienności? Przypadkiem, tuż obok czai się tajemniczy świat Czerwonej Wieży pełen fascynujących przedmiotów, służących nie-wiadomo-czemu…
Spektakl powstał z pragnienia zapewnienia niezwykłych doznań teatralnych małym dzieciom, które w specyficzny sposób patrzą na świat. Po przedstawieniu widzowie bawią się w sensorycznie zbudowanej scenografii.
WIEK WIDZÓW: 1 – 6 lat
REŻYSERIA: JOANNA PŁÓCIENNIK
WYSTĘPUJĄ: JOANNA PŁÓCIENNIK
Teatr Sztuka Ciała specjalizuje się w spektaklach, w których głównym narzędziem komunikacji są pantomima i elementy Klaunady. Często to dla dzieci pierwsza okazja do spotkania z teatrem tego typu i świetna okazja do rozmowy o nim oraz pretekst do spróbowania się w pantomimicznych wprawkach.
Wydarzenie numer 11: KTO zostawia ślady? , 19 kwietnia 2026, godzina 13:15
Czas trwania: 90 minut.
Koszt: 15 zł (bilet należy kupić wyłącznie dla dziecka).
Teatr KTO zaprasza najmłodszych widzów do udziału w warsztatach KTO zostawia ślady?
KTO robi bałagan, hałas, zamieszanie? KTO opowiada niestworzone historie? KTO wydaje z siebie dziwne dźwięki i zabawnie porusza ogonem? Artyści i animatorzy w Teatrze KTO potrzebują czujnego i uważnego oka, ucha i nosa wszystkich młodych tropicieli, detektywów, poszukiwaczy oraz odkrywców, aby co tydzień rozwiązywać nowe zagadki.
Wydarzenie numer 12: Baśń o wymyślonym chłopcu - Grupa O!Teatr , 26 kwietnia 2026, godzina 12:00
Sympatyczna i komediowa opowieść o poszukiwaniu własnego „ja” w nieco fantastycznym świecie. Opowieść o wyborach i ich konsekwencjach, o sile i wpływie zła, o kształtowaniu własnego charakteru.
Tadek, wymyślony bohater nie zamierza brać udziału w wymyślonej dla niego opowieści. W zasadzie to nie zamierza robić nic. Całe szczęście pewien wymyślony leniwiec udowodni mu, że nic nie robienie – to nie jest taka prosta sprawa. A co dopiero, gdy ktoś woła o pomoc, a w pobliżu czai się prawdziwe zło i to o niejednym obliczu…
Spektakl zbudowany na klasycznych elementach baśni, ale odnoszący się do współczesnego świata.
Grupa O!Teatr to jedyny projekt w Polsce, który łączy elementy komediowo-kabaretowe z lalkowym teatrem dla dzieci.
Grupa wywodzi się z krakowskiego środowiska artystyczno-kabaretowego, co wpłynęło na wypracowanie własnego charakterystycznego stylu i metody aktorskiej. Małego widza traktują poważnie, unikając infantylizacji przekazywanych treści. Nie boją się improwizacji, jak i interakcji z publicznością, zachęcając ją by aktywnie uczestniczyła w realizacjach. Chcą by czas spędzony w teatralnym świecie był wspólną rodzinną przyjemnością.
Scenariusz i reżyseria: Marek Stawarz
Scenografia: Karolina Stawarz
Muzyka: Marek Stawarz
Choreografia: Mateusz Jabczanik
Wydarzenie numer 13: KTO zostawia ślady? , 26 kwietnia 2026, godzina 13:15
Czas trwania: 90 minut.
Koszt: 15 zł (bilet należy kupić wyłącznie dla dziecka).
Teatr KTO zaprasza najmłodszych widzów do udziału w warsztatach KTO zostawia ślady?
KTO robi bałagan, hałas, zamieszanie? KTO opowiada niestworzone historie? KTO wydaje z siebie dziwne dźwięki i zabawnie porusza ogonem? Artyści i animatorzy w Teatrze KTO potrzebują czujnego i uważnego oka, ucha i nosa wszystkich młodych tropicieli, detektywów, poszukiwaczy oraz odkrywców, aby co tydzień rozwiązywać nowe zagadki.
Wydarzenie numer 14: Ikary (Teatr Migro) , 30 kwietnia 2026, godzina 20:00
Spektakl bez słów, inspirowany „Kwartetem dla czterech aktorów” Bogusława Schaeffera oraz mitem o Dedalu i Ikarze.
Czwórka bohaterów zostaje niespodziewanie zamknięta w osobliwej przestrzeni, która na czas przedstawienia staje się ich więzieniem - miejscem ograniczeń, codziennych rytuałów i powtarzalnych gestów. Każdy z nich na swój sposób próbuje odnaleźć drogę ucieczki i choć na chwilę poczuć się wolnym. Czym jest wolność i czy każdy z nas rozumie ją tak samo?
Ruch, muzyka na żywo i elementy realizmu magicznego tworzą opowieść o ograniczeniach, marzeniach i potrzebie wspólnego działania.
„Ikary” zapraszają widzów w podróż pełną absurdu i subtelnego humoru.
Scenariusz i reżyseria: Monika Kozłowska
Choreografia: Natalia Iwaniec
Scenografia i kostiumy: Joanna Jaśko-Sroka
Wykonanie scenografii: Robert Sawicki, Michał Wróblewski
Projekt plakatu: Malwina Bilińska-Miszczuk
Występują: Monika Filipowicz, Jakub Jakubiec, Michał Orzyłowski, Adam Plewiński
Wydarzenie numer 15: Majówkowy koncert songów Bertolta Brechta , 1 maja 2026, godzina 17:00
W majówkę, 1. i 2. maja o godz. 17:00, zapraszamy do ogrodu Teatru KTO na wyjątkowy koncert songów Bertolta Brechta ze spektaklu „Uczycie nas, jak suknie się podnosi”.
Gwarantujemy świętowanie inne niż wszystkie. W plenerze, wśród zieleni, przy kieliszku wina i pysznych przekąskach oraz dźwiękach muzyki, która potrafi jednocześnie wzruszyć, rozbawić i ukłuć prosto w serce.
Majówka w ogrodzie Teatru KTO to spotkanie z Brechtem w najlepszym wydaniu. Recital ten w naturalny sposób splata się z pierwszomajową tradycją podejmując tematy biedy, nierówności społecznych i godności człowieka. Brechtowskie pieśni - precyzyjne, ironiczne i bezkompromisowe - są głosem wykluczonych i opowieścią o systemowej niesprawiedliwości. To pieśni robotnic, matek, kobiet zmuszonych do kompromisów, ludzi zepchniętych na margines. To pieśni o rewolucji, która rodzi się z braku chleba, ale też z potrzeby szacunku. To muzyczny komentarz do świata, w którym praca nie zawsze oznacza bezpieczeństwo, a bieda nie jest wyborem. Do świata, który można (i trzeba) zmieniać.
Spektakl Józefa Opalskiego „Uczycie nas, jak suknie się podnosi”, z którego pochodzą wykonywane utwory, przygląda się z kobiecej perspektywy walce o przetrwanie i podmiotowość. W centrum recitalu znajdują się kobiety uwikłane w ekonomiczne zależności, które przypominają, że elementarna godność jest wynikiem walki, a nie oczywistym historycznym faktem. W majowej scenerii ogrodu songi te wybrzmią szczególnie mocno!
Ogród otwarty będzie już pół godziny przed koncertem, by wspólnie rozpocząć świętowanie. Na gości będzie czekać wino, nastrojowa muzyka i atmosfera prawdziwej, teatralnej majówki. Po występie zapraszamy na poczęstunek i spotkanie w ogrodzie. Chcemy, by przestrzeń ogrodu stała się miejscem wymiany poglądów, inspirujących rozmów i mądrej rozrywki.
Wiosna w Podgórzu, ogród Teatru KTO i Brecht pod gołym niebem - trudno o piękniejszy początek maja!
Wydarzenie numer 16: Majówkowy koncert songów Bertolta Brechta , 2 maja 2026, godzina 17:00
W majówkę, 1. i 2. maja o godz. 17:00, zapraszamy do ogrodu Teatru KTO na wyjątkowy koncert songów Bertolta Brechta ze spektaklu „Uczycie nas, jak suknie się podnosi”.
Gwarantujemy świętowanie inne niż wszystkie. W plenerze, wśród zieleni, przy kieliszku wina i pysznych przekąskach oraz dźwiękach muzyki, która potrafi jednocześnie wzruszyć, rozbawić i ukłuć prosto w serce.
Majówka w ogrodzie Teatru KTO to spotkanie z Brechtem w najlepszym wydaniu. Recital ten w naturalny sposób splata się z pierwszomajową tradycją podejmując tematy biedy, nierówności społecznych i godności człowieka. Brechtowskie pieśni - precyzyjne, ironiczne i bezkompromisowe - są głosem wykluczonych i opowieścią o systemowej niesprawiedliwości. To pieśni robotnic, matek, kobiet zmuszonych do kompromisów, ludzi zepchniętych na margines. To pieśni o rewolucji, która rodzi się z braku chleba, ale też z potrzeby szacunku. To muzyczny komentarz do świata, w którym praca nie zawsze oznacza bezpieczeństwo, a bieda nie jest wyborem. Do świata, który można (i trzeba) zmieniać.
Spektakl Józefa Opalskiego „Uczycie nas, jak suknie się podnosi”, z którego pochodzą wykonywane utwory, przygląda się z kobiecej perspektywy walce o przetrwanie i podmiotowość. W centrum recitalu znajdują się kobiety uwikłane w ekonomiczne zależności, które przypominają, że elementarna godność jest wynikiem walki, a nie oczywistym historycznym faktem. W majowej scenerii ogrodu songi te wybrzmią szczególnie mocno!
Ogród otwarty będzie już pół godziny przed koncertem, by wspólnie rozpocząć świętowanie. Na gości będzie czekać wino, nastrojowa muzyka i atmosfera prawdziwej, teatralnej majówki. Po występie zapraszamy na poczęstunek i spotkanie w ogrodzie. Chcemy, by przestrzeń ogrodu stała się miejscem wymiany poglądów, inspirujących rozmów i mądrej rozrywki.
Wiosna w Podgórzu, ogród Teatru KTO i Brecht pod gołym niebem - trudno o piękniejszy początek maja!
Wydarzenie numer 17: Café Luna , 8 maja 2026, godzina 20:00
„Café Luna” to słowno-muzyczna i komediowo-liryczna opowieść o poszukiwaniu miłości. Ten odwieczny, wręcz sztampowy temat został tu zaprezentowany w niekonwencjonalny sposób – w queerowo-kampowej aurze inspirowanej wczesną twórczością słynnego hiszpańskiego reżysera filmowego Pedro Almodóvara. Z jego filmów pochodzą wszystkie piosenki wkomponowane w fabułę sztuki, do melodii których zostały napisane polskie teksty (nie tłumaczone z wersji oryginalnych).
Fabuła sztuki wydaje się prosta, lecz obfituje w zwroty akcji. Cztery samotne kobiety (Carmela, Rosita, Bianca i Emma) każdego wieczoru o tej samej porze spotykają się w tytułowej knajpce Café Luna należącej do Loli. Podła spelunka w równie podłej dzielnicy miasta wydaje się miejscem zwyczajnym i do bólu realistycznym, lecz szybko ulega odrealnieniu, przeradzając się w scenerię wspomnień, tęsknot, uniesień i rozpaczy, a nawet magii. Niczym w znanym dramacie Becketta Czekając na Godota (oczywiście – toutes proportions gardées) bohaterki przychodzą tu tylko po to, by czekać. Ich samotność jest nie do zniesienia i ciągle wypatrują „tego jedynego”, z nadzieją, że cudownym zrządzeniem losu zawita kiedyś w te ponure progi.
Patriarchalny wzorzec, w myśl którego to mężczyźni spotykają się ze sobą na gadaniu o kobietach przy butelce wódki i drwią ze stereotypów kobiecości ulega przełamaniu. Tutaj to kobiety przesiadują w knajpie, pijąc alkohol i pozwalając sobie na niewybredne żarty o stereotypach męskości. Nie tylko jednak szydzą z mężczyzn – każda z nich dzieli się też swoim najpiękniejszym wspomnieniem o wielkiej miłości, która przydarzyła się jej raz w życiu, i którą zniszczyła – brakiem dojrzałości, głupotą czy nieuwagą.
Wszystkie marzą wprawdzie o mężczyźnie (czego zapewne nie wybaczyłyby im ortodoksyjne feministki) jednak nie znaczy to, że pragną męskiej dominacji, lecz zwyczajnej i zdrowej relacji z partnerem, jaką wiele myślicielek feministycznych obecnie akceptuje. Inaczej, niż w sztuce Becketta – wytęskniony, a nawet wymodlony „Godot” w końcu przybywa do Café Luna – lecz w bardzo zaskakującej postaci. Tajemniczy gość spełnia życzenia kobiet, po czym w magiczny sposób znika, a one decydują się nadal przychodzić każdego wieczoru do knajpy, by cierpliwie czekać na miłość, która być jednak może kiedyś nadejdzie.
Przesłanie sztuki może się wydawać kontrowersyjne, choć w obecnym świecie – naznaczonym dyskryminacjami, zwłaszcza w sferze ludzkich uczuć, z których jedne są uznawane za „gorsze”, a inne za „lepsze” – nie jest pozbawione sensu. Mimo, że pozornie banalne: miłość – gdy jest prawdziwa – nie wybiera płci i niweczy wszelkie podziały.
Dofinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.
Autorka sztuki i tekstów piosenek: Anna Burzyńska
Reżyseria: Józef Opalski
Kierownictwo muzyczne, aranżacje: Aleksander Brzeziński
Ruch sceniczny: Wojciech Dolatowski
Scenografia i kostiumy: Aleksandra Reda
Reżyseria światła: Michał Drozd
Przygotowanie wokalne: Justyna Motylska
Asystentka reżysera: Aleksandra Konior-Gapys
Asystentka kostiumologa: Maja Łypik
OBSADA:
LOLA:
Marta Zoń
Małgorzata Hachlowska
CARMELA:
Bożena Zawiślak-Dolny
ROSITA:
Sylwia Chludzińska
Anna Branny
BIANCA:
Aleksandra Konior-Gapys
EMMA:
Katarzyna Galica
RICARDO:
Paweł Wolsztyński
Filip Owczarek
Zespół muzyczny Gran Ganga w składzie:
Aleksander Brzeziński
Damian Mielec
Jakub Nieć
Wydarzenie numer 18: Café Luna , 9 maja 2026, godzina 20:00
„Café Luna” to słowno-muzyczna i komediowo-liryczna opowieść o poszukiwaniu miłości. Ten odwieczny, wręcz sztampowy temat został tu zaprezentowany w niekonwencjonalny sposób – w queerowo-kampowej aurze inspirowanej wczesną twórczością słynnego hiszpańskiego reżysera filmowego Pedro Almodóvara. Z jego filmów pochodzą wszystkie piosenki wkomponowane w fabułę sztuki, do melodii których zostały napisane polskie teksty (nie tłumaczone z wersji oryginalnych).
Fabuła sztuki wydaje się prosta, lecz obfituje w zwroty akcji. Cztery samotne kobiety (Carmela, Rosita, Bianca i Emma) każdego wieczoru o tej samej porze spotykają się w tytułowej knajpce Café Luna należącej do Loli. Podła spelunka w równie podłej dzielnicy miasta wydaje się miejscem zwyczajnym i do bólu realistycznym, lecz szybko ulega odrealnieniu, przeradzając się w scenerię wspomnień, tęsknot, uniesień i rozpaczy, a nawet magii. Niczym w znanym dramacie Becketta Czekając na Godota (oczywiście – toutes proportions gardées) bohaterki przychodzą tu tylko po to, by czekać. Ich samotność jest nie do zniesienia i ciągle wypatrują „tego jedynego”, z nadzieją, że cudownym zrządzeniem losu zawita kiedyś w te ponure progi.
Patriarchalny wzorzec, w myśl którego to mężczyźni spotykają się ze sobą na gadaniu o kobietach przy butelce wódki i drwią ze stereotypów kobiecości ulega przełamaniu. Tutaj to kobiety przesiadują w knajpie, pijąc alkohol i pozwalając sobie na niewybredne żarty o stereotypach męskości. Nie tylko jednak szydzą z mężczyzn – każda z nich dzieli się też swoim najpiękniejszym wspomnieniem o wielkiej miłości, która przydarzyła się jej raz w życiu, i którą zniszczyła – brakiem dojrzałości, głupotą czy nieuwagą.
Wszystkie marzą wprawdzie o mężczyźnie (czego zapewne nie wybaczyłyby im ortodoksyjne feministki) jednak nie znaczy to, że pragną męskiej dominacji, lecz zwyczajnej i zdrowej relacji z partnerem, jaką wiele myślicielek feministycznych obecnie akceptuje. Inaczej, niż w sztuce Becketta – wytęskniony, a nawet wymodlony „Godot” w końcu przybywa do Café Luna – lecz w bardzo zaskakującej postaci. Tajemniczy gość spełnia życzenia kobiet, po czym w magiczny sposób znika, a one decydują się nadal przychodzić każdego wieczoru do knajpy, by cierpliwie czekać na miłość, która być jednak może kiedyś nadejdzie.
Przesłanie sztuki może się wydawać kontrowersyjne, choć w obecnym świecie – naznaczonym dyskryminacjami, zwłaszcza w sferze ludzkich uczuć, z których jedne są uznawane za „gorsze”, a inne za „lepsze” – nie jest pozbawione sensu. Mimo, że pozornie banalne: miłość – gdy jest prawdziwa – nie wybiera płci i niweczy wszelkie podziały.
Dofinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.
Autorka sztuki i tekstów piosenek: Anna Burzyńska
Reżyseria: Józef Opalski
Kierownictwo muzyczne, aranżacje: Aleksander Brzeziński
Ruch sceniczny: Wojciech Dolatowski
Scenografia i kostiumy: Aleksandra Reda
Reżyseria światła: Michał Drozd
Przygotowanie wokalne: Justyna Motylska
Asystentka reżysera: Aleksandra Konior-Gapys
Asystentka kostiumologa: Maja Łypik
OBSADA:
LOLA:
Marta Zoń
Małgorzata Hachlowska
CARMELA:
Bożena Zawiślak-Dolny
ROSITA:
Sylwia Chludzińska
Anna Branny
BIANCA:
Aleksandra Konior-Gapys
EMMA:
Katarzyna Galica
RICARDO:
Paweł Wolsztyński
Filip Owczarek
Zespół muzyczny Gran Ganga w składzie:
Aleksander Brzeziński
Damian Mielec
Jakub Nieć
Wydarzenie numer 19: Jak spieprzyliśmy wszystko , 15 maja 2026, godzina 20:00
Ona i On – zawieszeni poza czasem i przestrzenią, której estetyka przywołuje na myśl świat cyrku, kabaretu, rewii, jarmarcznego panoptikum – zabierają nas w podróż przez kilka stuleci. Podczas tej wędrówki poszukują jednak miłości i partnerstwa.
Istotne dla dopowiadania sensów i emocji są w spektaklu wykonywane na żywo piosenki, w większości przeboje muzyki popularnej, śpiewane po angielsku, włosku i hiszpańsku.
Wydarzenie numer 20: Atrament dla leworęcznych. Komedia absurdalna , 16 maja 2026, godzina 17:00
Wydarzenie numer 21: Stroiciel grzebieni , 16 maja 2026, godzina 20:00
Tadeuszowi – głównej postaci tej komedii – przydarzyła się właśnie taka historia. W zasadzie mógłby się z tym pogodzić, gdyby nie pewien wyjątkowo irytujący szczegół, który nie pozwala mu spoczywać w pokoju. Próby wybrnięcia z tego kłopotu rodzą całą serię komicznych sytuacji. Ale w tym spektaklu jest również miejsce na poważną refleksję dotycząca przemijania, małżeńskich relacji i miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią. A w finale jest wzruszenie chwytające za gardło i kilka łez.
Stroiciel grzebieni to spektakl teatralny z pięknym widokiem na Tatry, humorem nie tylko w czarnym kolorze, góralskim folklorem w tle, urną z prochami w roli głównej i jazdą bez trzymanki Zakopianką na trasie Murzasichle – Kraków.
Wydarzenie numer 22: Byłam żoną Boba Marleya , 22 maja 2026, godzina 20:00
Mimo historycznych odniesień, twórców spektaklu interesuje przede wszystkim portret kobiety, która, żyjąc u boku sławnego na całym świecie męża, próbuje uwolnić się od zależności od niego i odnaleźć swoją własną drogę poprzez poszukiwanie odpowiedzi na pytanie: kim jestem? W Ricie Marley dostrzegliśmy rysy współczesnej kobiety, dojrzewającej do świadomości swoich praw i swojej indywidualności.
„Byłam żoną Boba Marleya” jest też opowieścią o trudnej miłości, która prowokuje do pytań o granice oddania, poświęcenia, tolerancji. Jest opowieścią o miłości tym trudniejszej, że czasami zamkniętej w ciasnych ramach, wywodzącego się z Jamajki, chrześcijańskiego ruchu Rastafari.
Wydarzenie numer 23: Maks chce Psa , 1 czerwca 2026, godzina 09:00
Maks ma sześć lat. Bez kilku dni. Ma rodziców, dziadka, starszą siostrę. Uwielbia rysować i jest w stanie narysować naprawdę wszystko. Czasem to wszystko różni się bardzo, od tego jak coś wygląda naprawdę. Ale po to mamy przecież wyobraźnię.
Maks bardzo uwielbia psy i umie namalować każdego psa na świecie. Najlepiej rysuje jednak Bruna. Bruno jest psem rysunkowym, rasy jedynej w swoim rodzaju. Maks uwielbia Bruna a Bruno uwielbia Maksa. Potrafią bawić się razem w przynieś patyk, w węszenie, szukanie złodziei…i w zdechł pies. Grają razem w piłkę, chowanego, a nawet w makaron z truskawkami. Bo Maks i Bruno uwielbiają makaron z truskawkami.
Maks cały czas marzy o prawdziwym psie, a najbardziej marzy o nim, gdy zbliżają się jego urodziny.
Czy prawdziwy pies okaże się tak samo rozkoszny jak ten wymyślony? Czy szczeniak, który bałagani, sika, brudzi, niszczy, szczeka i boi się mopa jest tym, na kogo tak długo czekał bohater bajki? Czy Maks i Bruno odrobią lekcję wzajemnego zrozumienia i nauczą się siebie?
To historia o wielkich marzeniach i lawinie emocji jakie towarzyszą posiadaniu psiego przyjaciela.
Wydarzenie numer 24: Maks chce Psa , 1 czerwca 2026, godzina 11:00
Maks ma sześć lat. Bez kilku dni. Ma rodziców, dziadka, starszą siostrę. Uwielbia rysować i jest w stanie narysować naprawdę wszystko. Czasem to wszystko różni się bardzo, od tego jak coś wygląda naprawdę. Ale po to mamy przecież wyobraźnię.
Maks bardzo uwielbia psy i umie namalować każdego psa na świecie. Najlepiej rysuje jednak Bruna. Bruno jest psem rysunkowym, rasy jedynej w swoim rodzaju. Maks uwielbia Bruna a Bruno uwielbia Maksa. Potrafią bawić się razem w przynieś patyk, w węszenie, szukanie złodziei…i w zdechł pies. Grają razem w piłkę, chowanego, a nawet w makaron z truskawkami. Bo Maks i Bruno uwielbiają makaron z truskawkami.
Maks cały czas marzy o prawdziwym psie, a najbardziej marzy o nim, gdy zbliżają się jego urodziny.
Czy prawdziwy pies okaże się tak samo rozkoszny jak ten wymyślony? Czy szczeniak, który bałagani, sika, brudzi, niszczy, szczeka i boi się mopa jest tym, na kogo tak długo czekał bohater bajki? Czy Maks i Bruno odrobią lekcję wzajemnego zrozumienia i nauczą się siebie?
To historia o wielkich marzeniach i lawinie emocji jakie towarzyszą posiadaniu psiego przyjaciela.
