Sympatyczna i komediowa opowieść o poszukiwaniu własnego „ja”  w nieco fantastycznym świecie. Opowieść o wyborach i ich konsekwencjach, o sile i wpływie zła, o kształtowaniu własnego charakteru.

Tadek, wymyślony bohater nie zamierza brać udziału w wymyślonej dla niego opowieści. W zasadzie to nie zamierza robić nic. Całe szczęście pewien wymyślony leniwiec udowodni mu, że nic nie robienie – to nie jest taka prosta sprawa. A co dopiero, gdy ktoś woła o pomoc, a w pobliżu czai się prawdziwe zło i to o niejednym obliczu…

Spektakl zbudowany na klasycznych elementach baśni, ale odnoszący się do współczesnego świata.

Grupa O!Teatr to jedyny projekt w Polsce, który łączy elementy komediowo-kabaretowe z lalkowym teatrem dla dzieci.

Grupa wywodzi się z krakowskiego środowiska artystyczno-kabaretowego, co wpłynęło na wypracowanie własnego charakterystycznego stylu i metody aktorskiej. Małego widza traktują poważnie, unikając infantylizacji przekazywanych treści. Nie boją się improwizacji, jak i interakcji z publicznością, zachęcając ją by aktywnie uczestniczyła w  realizacjach. Chcą by czas spędzony w teatralnym świecie był wspólną rodzinną przyjemnością.

Scenariusz i reżyseria: Marek Stawarz

Scenografia: Karolina Stawarz

Muzyka: Marek Stawarz

Choreografia: Mateusz Jabczanik

Spektakl bez słów, inspirowany „Kwartetem dla czterech aktorów” Bogusława Schaeffera oraz mitem o Dedalu i Ikarze.

Czwórka bohaterów zostaje niespodziewanie zamknięta w osobliwej przestrzeni, która na czas przedstawienia staje się ich więzieniem - miejscem ograniczeń, codziennych rytuałów i powtarzalnych gestów. Każdy z nich na swój sposób próbuje odnaleźć drogę ucieczki i choć na chwilę poczuć się wolnym. Czym jest wolność i czy każdy z nas rozumie ją tak samo?

Ruch, muzyka na żywo i elementy realizmu magicznego tworzą opowieść o ograniczeniach, marzeniach i potrzebie wspólnego działania.

„Ikary” zapraszają widzów w podróż pełną absurdu i subtelnego humoru.

Scenariusz i reżyseria: Monika Kozłowska

Ruch sceniczny: Natalia Iwaniec

Scenografia i kostiumy: Joanna Jaśko-Sroka

Przygotowanie wokalne do utworu "Libertango": Sylwia Buchalska-Augustyn

Przygotowanie choreografii stepowania (step amerykański/tap dance): Taiga Kuśmider-Zygmunt

Wykonanie scenografii: Robert Sawicki, Michał Wróblewski

Projekt plakatu: Malwina Bilińska-Miszczuk

Występują: Monika Filipowicz, Jakub Jakubiec, Michał Orzyłowski, Adam Plewiński

W majówkę, 1. maja o godz. 20:00, zapraszamy do Teatru KTO na wyjątkowy koncert songów Bertolta Brechta ze spektaklu „Bertolt Brecht. Uczycie nas, jak suknie się podnosi”. Gwarantujemy świętowanie inne niż wszystkie. Przy kieliszku wina oraz dźwiękach muzyki, która potrafi jednocześnie wzruszyć, rozbawić i ukłuć prosto w serce.

Majówka w Teatrze KTO to spotkanie z Brechtem w najlepszym wydaniu. Recital ten w naturalny sposób splata się z pierwszomajową tradycją podejmując tematy biedy, nierówności społecznych i godności człowieka. Brechtowskie pieśni - precyzyjne, ironiczne i bezkompromisowe - są głosem wykluczonych i opowieścią o systemowej niesprawiedliwości. To pieśni robotnic, matek, kobiet zmuszonych do kompromisów, ludzi zepchniętych na margines. To pieśni o rewolucji, która rodzi się z braku chleba, ale też z potrzeby szacunku. To muzyczny komentarz do świata, w którym praca nie zawsze oznacza bezpieczeństwo, a bieda nie jest wyborem. Do świata, który można (i trzeba) zmieniać.

Spektakl Józefa Opalskiego „Bertolt Brecht. Uczycie nas, jak suknie się podnosi”, z którego pochodzą wykonywane utwory, przygląda się z kobiecej perspektywy walce o przetrwanie i podmiotowość. W centrum recitalu znajdują się kobiety uwikłane w ekonomiczne zależności, które przypominają, że elementarna godność jest wynikiem walki, a nie oczywistym historycznym faktem. W majówkę songi te wybrzmią szczególnie mocno!

Na gości będzie czekać nastrojowa muzyka i atmosfera prawdziwej, teatralnej majówki. Po występie zapraszamy na kieliszek wina. Chcemy, by nasza przestrzeń stała się miejscem wymiany poglądów, inspirujących rozmów i mądrej rozrywki.

Obsada:
Bożena Zawiślak-Dolny
Sylwia Chludzińska
Iwona Konieczkowska
Ola Konior-Gapys
Jacek Bylica
Grzegorz Frankowski
Oleg Dyyak
Agnieszka Bugla-Bylica

„Café Luna” to słowno-muzyczna i komediowo-liryczna opowieść o poszukiwaniu miłości. Ten odwieczny, wręcz sztampowy temat został tu zaprezentowany w niekonwencjonalny sposób – w queerowo-kampowej aurze inspirowanej wczesną twórczością słynnego hiszpańskiego reżysera filmowego Pedro Almodóvara. Z jego filmów pochodzą wszystkie piosenki wkomponowane w fabułę sztuki, do melodii których zostały napisane polskie teksty (nie tłumaczone z wersji oryginalnych).

Fabuła sztuki wydaje się prosta, lecz obfituje w zwroty akcji. Cztery samotne kobiety (Carmela, Rosita, Bianca i Emma) każdego wieczoru o tej samej porze spotykają się w tytułowej knajpce Café Luna należącej do Loli. Podła spelunka w równie podłej dzielnicy miasta wydaje się miejscem zwyczajnym i do bólu realistycznym, lecz szybko ulega odrealnieniu, przeradzając się w scenerię wspomnień, tęsknot, uniesień i rozpaczy, a nawet magii. Niczym w znanym dramacie Becketta Czekając na Godota (oczywiście – toutes proportions gardées) bohaterki przychodzą tu tylko po to, by czekać. Ich samotność jest nie do zniesienia i ciągle wypatrują „tego jedynego”, z nadzieją, że cudownym zrządzeniem losu zawita kiedyś w te ponure progi.

Patriarchalny wzorzec, w myśl którego to mężczyźni spotykają się ze sobą na gadaniu o kobietach przy butelce wódki i drwią ze stereotypów kobiecości ulega przełamaniu. Tutaj to kobiety przesiadują w knajpie, pijąc alkohol i pozwalając sobie na niewybredne żarty o stereotypach męskości. Nie tylko jednak szydzą z mężczyzn – każda z nich dzieli się też swoim najpiękniejszym wspomnieniem o wielkiej miłości, która przydarzyła się jej raz w życiu, i którą zniszczyła – brakiem dojrzałości, głupotą czy nieuwagą.

Wszystkie marzą wprawdzie o mężczyźnie (czego zapewne nie wybaczyłyby im ortodoksyjne feministki) jednak nie znaczy to, że pragną męskiej dominacji, lecz zwyczajnej i zdrowej relacji z partnerem, jaką wiele myślicielek feministycznych obecnie akceptuje. Inaczej, niż w sztuce Becketta – wytęskniony, a nawet wymodlony „Godot” w końcu przybywa do Café Luna – lecz w bardzo zaskakującej postaci. Tajemniczy gość spełnia życzenia kobiet, po czym w magiczny sposób znika, a one decydują się nadal przychodzić każdego wieczoru do knajpy, by cierpliwie czekać na miłość, która być jednak może kiedyś nadejdzie.

Przesłanie sztuki może się wydawać kontrowersyjne, choć w obecnym świecie – naznaczonym dyskryminacjami, zwłaszcza w sferze ludzkich uczuć, z których jedne są uznawane za „gorsze”, a inne za „lepsze” – nie jest pozbawione sensu. Mimo, że pozornie banalne: miłość – gdy jest prawdziwa – nie wybiera płci i niweczy wszelkie podziały.

Dofinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.

Autorka sztuki i tekstów piosenek: Anna Burzyńska

Reżyseria: Józef Opalski

Kierownictwo muzyczne, aranżacje: Aleksander Brzeziński

Ruch sceniczny: Wojciech Dolatowski

Scenografia i kostiumy: Aleksandra Reda

Reżyseria światła: Michał Drozd

Przygotowanie wokalne: Justyna Motylska

Asystentka reżysera: Aleksandra Konior-Gapys

Asystentka kostiumologa: Maja Łypik

OBSADA:

LOLA: Marta Zoń/ Małgorzata Hachlowska

CARMELA: Bożena Zawiślak-Dolny

ROSITA: Sylwia Chludzińska/ Anna Branny

BIANCA: Aleksandra Konior-Gapys

EMMA: Katarzyna Galica

RICARDO: Paweł Wolsztyński/ Filip Owczarek

Zespół muzyczny Gran Ganga w składzie:

Aleksander Brzeziński

Damian Mielec

Jakub Nieć

„Café Luna” to słowno-muzyczna i komediowo-liryczna opowieść o poszukiwaniu miłości. Ten odwieczny, wręcz sztampowy temat został tu zaprezentowany w niekonwencjonalny sposób – w queerowo-kampowej aurze inspirowanej wczesną twórczością słynnego hiszpańskiego reżysera filmowego Pedro Almodóvara. Z jego filmów pochodzą wszystkie piosenki wkomponowane w fabułę sztuki, do melodii których zostały napisane polskie teksty (nie tłumaczone z wersji oryginalnych).

Fabuła sztuki wydaje się prosta, lecz obfituje w zwroty akcji. Cztery samotne kobiety (Carmela, Rosita, Bianca i Emma) każdego wieczoru o tej samej porze spotykają się w tytułowej knajpce Café Luna należącej do Loli. Podła spelunka w równie podłej dzielnicy miasta wydaje się miejscem zwyczajnym i do bólu realistycznym, lecz szybko ulega odrealnieniu, przeradzając się w scenerię wspomnień, tęsknot, uniesień i rozpaczy, a nawet magii. Niczym w znanym dramacie Becketta Czekając na Godota (oczywiście – toutes proportions gardées) bohaterki przychodzą tu tylko po to, by czekać. Ich samotność jest nie do zniesienia i ciągle wypatrują „tego jedynego”, z nadzieją, że cudownym zrządzeniem losu zawita kiedyś w te ponure progi.

Patriarchalny wzorzec, w myśl którego to mężczyźni spotykają się ze sobą na gadaniu o kobietach przy butelce wódki i drwią ze stereotypów kobiecości ulega przełamaniu. Tutaj to kobiety przesiadują w knajpie, pijąc alkohol i pozwalając sobie na niewybredne żarty o stereotypach męskości. Nie tylko jednak szydzą z mężczyzn – każda z nich dzieli się też swoim najpiękniejszym wspomnieniem o wielkiej miłości, która przydarzyła się jej raz w życiu, i którą zniszczyła – brakiem dojrzałości, głupotą czy nieuwagą.

Wszystkie marzą wprawdzie o mężczyźnie (czego zapewne nie wybaczyłyby im ortodoksyjne feministki) jednak nie znaczy to, że pragną męskiej dominacji, lecz zwyczajnej i zdrowej relacji z partnerem, jaką wiele myślicielek feministycznych obecnie akceptuje. Inaczej, niż w sztuce Becketta – wytęskniony, a nawet wymodlony „Godot” w końcu przybywa do Café Luna – lecz w bardzo zaskakującej postaci. Tajemniczy gość spełnia życzenia kobiet, po czym w magiczny sposób znika, a one decydują się nadal przychodzić każdego wieczoru do knajpy, by cierpliwie czekać na miłość, która być jednak może kiedyś nadejdzie.

Przesłanie sztuki może się wydawać kontrowersyjne, choć w obecnym świecie – naznaczonym dyskryminacjami, zwłaszcza w sferze ludzkich uczuć, z których jedne są uznawane za „gorsze”, a inne za „lepsze” – nie jest pozbawione sensu. Mimo, że pozornie banalne: miłość – gdy jest prawdziwa – nie wybiera płci i niweczy wszelkie podziały.

Dofinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.

Autorka sztuki i tekstów piosenek: Anna Burzyńska

Reżyseria: Józef Opalski

Kierownictwo muzyczne, aranżacje: Aleksander Brzeziński

Ruch sceniczny: Wojciech Dolatowski

Scenografia i kostiumy: Aleksandra Reda

Reżyseria światła: Michał Drozd

Przygotowanie wokalne: Justyna Motylska

Asystentka reżysera: Aleksandra Konior-Gapys

Asystentka kostiumologa: Maja Łypik

OBSADA:

LOLA: Marta Zoń/ Małgorzata Hachlowska

CARMELA: Bożena Zawiślak-Dolny

ROSITA: Sylwia Chludzińska/ Anna Branny

BIANCA: Aleksandra Konior-Gapys

EMMA: Katarzyna Galica

RICARDO: Paweł Wolsztyński/ Filip Owczarek

Zespół muzyczny Gran Ganga w składzie:

Aleksander Brzeziński

Damian Mielec

Jakub Nieć

„Café Luna” to słowno-muzyczna i komediowo-liryczna opowieść o poszukiwaniu miłości. Ten odwieczny, wręcz sztampowy temat został tu zaprezentowany w niekonwencjonalny sposób – w queerowo-kampowej aurze inspirowanej wczesną twórczością słynnego hiszpańskiego reżysera filmowego Pedro Almodóvara. Z jego filmów pochodzą wszystkie piosenki wkomponowane w fabułę sztuki, do melodii których zostały napisane polskie teksty (nie tłumaczone z wersji oryginalnych).

Fabuła sztuki wydaje się prosta, lecz obfituje w zwroty akcji. Cztery samotne kobiety (Carmela, Rosita, Bianca i Emma) każdego wieczoru o tej samej porze spotykają się w tytułowej knajpce Café Luna należącej do Loli. Podła spelunka w równie podłej dzielnicy miasta wydaje się miejscem zwyczajnym i do bólu realistycznym, lecz szybko ulega odrealnieniu, przeradzając się w scenerię wspomnień, tęsknot, uniesień i rozpaczy, a nawet magii. Niczym w znanym dramacie Becketta Czekając na Godota (oczywiście – toutes proportions gardées) bohaterki przychodzą tu tylko po to, by czekać. Ich samotność jest nie do zniesienia i ciągle wypatrują „tego jedynego”, z nadzieją, że cudownym zrządzeniem losu zawita kiedyś w te ponure progi.

Patriarchalny wzorzec, w myśl którego to mężczyźni spotykają się ze sobą na gadaniu o kobietach przy butelce wódki i drwią ze stereotypów kobiecości ulega przełamaniu. Tutaj to kobiety przesiadują w knajpie, pijąc alkohol i pozwalając sobie na niewybredne żarty o stereotypach męskości. Nie tylko jednak szydzą z mężczyzn – każda z nich dzieli się też swoim najpiękniejszym wspomnieniem o wielkiej miłości, która przydarzyła się jej raz w życiu, i którą zniszczyła – brakiem dojrzałości, głupotą czy nieuwagą.

Wszystkie marzą wprawdzie o mężczyźnie (czego zapewne nie wybaczyłyby im ortodoksyjne feministki) jednak nie znaczy to, że pragną męskiej dominacji, lecz zwyczajnej i zdrowej relacji z partnerem, jaką wiele myślicielek feministycznych obecnie akceptuje. Inaczej, niż w sztuce Becketta – wytęskniony, a nawet wymodlony „Godot” w końcu przybywa do Café Luna – lecz w bardzo zaskakującej postaci. Tajemniczy gość spełnia życzenia kobiet, po czym w magiczny sposób znika, a one decydują się nadal przychodzić każdego wieczoru do knajpy, by cierpliwie czekać na miłość, która być jednak może kiedyś nadejdzie.

Przesłanie sztuki może się wydawać kontrowersyjne, choć w obecnym świecie – naznaczonym dyskryminacjami, zwłaszcza w sferze ludzkich uczuć, z których jedne są uznawane za „gorsze”, a inne za „lepsze” – nie jest pozbawione sensu. Mimo, że pozornie banalne: miłość – gdy jest prawdziwa – nie wybiera płci i niweczy wszelkie podziały.

Dofinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.

Autorka sztuki i tekstów piosenek: Anna Burzyńska

Reżyseria: Józef Opalski

Kierownictwo muzyczne, aranżacje: Aleksander Brzeziński

Ruch sceniczny: Wojciech Dolatowski

Scenografia i kostiumy: Aleksandra Reda

Reżyseria światła: Michał Drozd

Przygotowanie wokalne: Justyna Motylska

Asystentka reżysera: Aleksandra Konior-Gapys

Asystentka kostiumologa: Maja Łypik

OBSADA:

LOLA: Marta Zoń/ Małgorzata Hachlowska

CARMELA: Bożena Zawiślak-Dolny

ROSITA: Sylwia Chludzińska/ Anna Branny

BIANCA: Aleksandra Konior-Gapys

EMMA: Katarzyna Galica

RICARDO: Paweł Wolsztyński/ Filip Owczarek

Zespół muzyczny Gran Ganga w składzie:

Aleksander Brzeziński

Damian Mielec

Jakub Nieć