„Weselisko. Od nowa” to głośna spowiedź z tego, co nam wszystkim doskwiera, co trapi i zadręcza. Bronisław Maj w dowcipny, ale precyzyjny sposób diagnozuje kondycję polskiego społeczeństwa. Na kanwie dramatu z ponad 120-letnią tradycją dostrzega wszystko to, co w nas wciąż żywe i aktualne.

To będzie najbardziej polskie z wesel – w towarzystwie skocznej muzyki, nieokiełznanych tańców, wiejskich zakąsek i wyskokowych napitków. Wśród zaproszonych gości pojawią się znakomici krakowscy aktorzy i aktorki m.in. Urszula Grabowska, Juliusz Chrząstowski, Radosław Krzyżowski, Beata Malczewska, Krzysztof Materna. 

"Weselisko. Od nowa"

Scenariusz: Bronisław Maj
Inscenizacja i reżyseria: Jerzy Zoń
Scenografia i kostiumy: Joanna Jaśko-Sroka
Asystentki reżysera, producentki: Agnieszka Skowronek, Urszula Swałtek

Obsada: Sławomir Bendykowski, Witold Bereś, Juliusz Chrząstowski, Krzysztof Cybulski, Urszula Grabowska, Agnieszka Kijewska, Radosław Krzyżowski, Paulina Lasyk, Grzegorz Łukawski, Bronisław Maj, Beata Malczewska, Krzysztof Materna, Ewa Mitoń, Franciszek Muła, Dariusz Starczewski, Marcel Wiercichowski, Katarzyna Zawiślak-Dolny, Marta Zoń

Spektakl „Emigrant” opowiada o migracji rozumianej nie jako fakt biograficzny, lecz jako doświadczenie współczesnego człowieka — ciągłego dostosowywania się, funkcjonowania pod oceną oraz życia w warunkach niepewności i braku jednoznacznego poczucia przynależności. Projekt koncentruje się na ciele jako podstawowym narzędziu reagowania na presję i zawieszenie. Ciało funkcjonuje w systemie, w którym akceptacja jest stale odroczona — nie istnieje moment potwierdzenia, że jest „wystarczające”. Każda próba dopasowania się nie prowadzi do stabilizacji, lecz generuje kolejne napięcie.

Odkąd opuściliśmy stabilne struktury dawnych światów staliśmy się obcy. Niepewni. Nieswoi. Nasze ciała są stale gotowe, oczy otwarte, dłonie rozedrgane. Rozciągnięci pomiędzy tu i tam, straciliśmy równowagę. Punkty oparcia. Stąpamy uważnie szukając wciąż nowych miejsc, pozycji, relacji, uznania. Czujni. Rozdarci między sobą a światem, którego nie znamy. Nieustannie się zmieniamy – plastyczni, mobilni, przejściowi. Wewnętrzni emigranci.

Reżyseria, choreografia: Krystian Łysoń
Koncepcja, współtwórca choreografii, wykonanie: Andrei Kamarou
Reżyseria światła, kompozycja muzyki: Gieorgij Puchalski

Prezentacja spektaklu w Teatrze KTO jest dofinansowana ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Przestrzenie Sztuki – Taniec, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.

Katastrofa nie będzie spektakularnym finałem.
To rozpoczęta gra wstępna: rozgrzewa się powoli, drży, pęcznieje, uwodzi. Czas i przestrzeń rozciągają się w nieznośnym pulsie, a ty musisz jeszcze trochę się zużyć. Stracić kontrolę. Przeistoczyć się w inną postać, bo inaczej nie przetrwasz. Do climaksu daleka droga.

Świat przekroczył temperaturę krytyczną, a ocalałe resztki życia rozwibrowały się w strzępy, impulsy i napięcia. Żywa materia utknęła w nieustannym procesie rzeźbienia się w ludzi. Ciała starają się odkryć ruch, który pozwoli udźwignąć niezliczoną ilość zmian i ciągłych katastrof. To w nich kumuluje się koniec.

Ucieleśniona apokalipsa podsyca ogień, doprowadza do rozpadu, ale nie pozwala umrzeć. W zgliszczach słychać szmer resztek i wolę walki, która wypełnia świat pyłem dawnych rytuałów i artefaktami minionych porządków. Z oddali słychać arie przenikające dotkliwą pustkę jak dźwięk zaciętej, zwęglonej płyty. Trwa zabawa w dogorywanie. Pożądanie i zniszczenie mieszają się w jedno, a żywe, zmysłowe i pociągające, pochłania samo siebie. Piękno gnije, żeby ponownie zachwycić. A to, co uwodzi, niesie destrukcję.

Fizyczna eksploracja wyeksploatowanych ciał, płonących powoli, po trochu, pomału.
Świat, w którym umiera się bez końca – paradoksalne piękno chaosu.
Współczesne ciało jest ciałem przyszłości.
Historia pamięci, której jeszcze nie ma.

choreografia, koncepcja: Stanisław Bulder
kreacja, performance: Ewa Noras, Katarzyna Koziorz, Anna Banasik, Agnieszka Brzezińska, Artur Grabarczyk, Michał Przybyła, Stanisław Bulder
dramaturgia: Krysia Bednarek
scenografia: Magda Wolak
muzyka: acheless, hoela$
światło: Klaudia Kasperska
kostiumy: Kamil Wesołowski
opieka producencka: Beata Miernik
zdjęcia & trailer: Zuza Czaplak
logo: Maria Łozińska
plakat: Kasia Mazur

Producentem spektaklu jest Krajowe Centrum Choreograficzne w Lublinie – instytucji współprowadzonej przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Prezentacja spektaklu w Teatrze KTO jest dofinansowana ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Przestrzenie Sztuki – Taniec, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.

Spektakl to czuła, pełna humoru podróż po świecie przedmiotów i patrzących na nich małych i dużych ludzi. Zaprasza dzieci w wieku 3–6 lat i ich opiekunów_opiekunki do świata, w którym zwyczajne, czasem stare lub „nieidealne” przedmioty odkrywają swoje ukryte supermoce. Kolektyw Sticky Fingers Club, czerpiąc z idei upcyklingu, przywraca życie zapomnianym elementom scenografii teatralnej i porzuconym obiektom. Twórcy_twórczynie zachęcają do fantazjowania i pokazują, że różnorodność i niedoskonałość mogą być źródłem piękna.

UWAGA! Prosimy o przyjście na spektakl w wygodnym stroju. Częścią spektaklu jest wspólna zabawa, do której zapraszamy bez butów.

Sticky Fingers Club to kolektyw absolwentów_ek Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu PWST w Krakowie w składzie: Daniela Komędera, Dominika Wiak, Dominik Więcek, Monika Witkowska. Początkiem ich działalności stała się praca nad spektaklem Sticky Fingers Club, który otrzymał II nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie na Najlepszy Spektakl Teatru Niezależnego „The Best OFF”, oraz nagrodę w ramach 55. Przeglądu Teatrów Małych Form KONTRAPUNKT 2021 w Szczecinie. W konsekwencji pracy z tematem „porażki” w spektaklu, kolektyw stworzył autorski warsztat Fake it till you make it. Kolejne realizacje to performance wokół prac artystki i projektantki mody Sary Kukier Niepokój przychodzi o zmierzchu prezentowany w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta, udział w spektaklu VALESKA VALESKA VALESKA VALESKA w reżyserii i choreografii Dominiki Knapik (2022), spektakl GLORY GAME w choreografii Dominika Więcka z udziałem całego kolektywu i gości: Natalii Dinges oraz Piotra Stanka (2023) oraz performans Breakfast on the Grass na choreograficzne otwarcie Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.

Produkcje autorstwa kolektywu były pokazywane w Polsce między innymi w ramach programu „Scena dla Tańca” Narodowego Instytutu Muzyki i Tańca, „Teatr Polska 2025” Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie oraz za granicą w Chinach, Słowenii, Niemczech, Czechach, Słowacji, Grecji. Spektakl GLORY GAME znalazł się w prestiżowej selekcji Aerowaves #Twenty25, Sticky Fingers Club i VALESKA VALESKA VALESKA VALESKA w selekcji finałowej Polskiej Platformy Tańca 2024.

Twórcy_twórczynie w swojej pracy artystycznej poruszają się na granicy teatru, choreografii i performansu. Lubią podważać własne nawyki, dekonstruować teatralność i wsłuchiwać się zarówno we wspólny, głos jak i te indywidualne. W procesie pracy poszukują inkluzywności i dystansu. Interesuje ich autoironia, praca oparta na zabawie i przyzwolenie na przerysowanie.

Koncepcja, choreografia, wykonanie: Sticky Fingers Club – Daniela Komędera, Dominik Więcek, Dominika Wiak, Monika Witkowska
Muzyka: Wojciech Krawczyk
Kostiumy: Dominik Więcek
Reżyseria światła: Michał Wawrzyniak 
Konsultacje do tworzenia spektaklu familijnego: Paulina Giwer
Produkcja: Stowarzyszenie ON/OFF we współpracy z Sticky Fingers Club
Partnerzy: Pałac Kultury Zagłębia w Dąbrowie Górniczej, Teatr Komuna Warszawa, ArtPolis Centrum Rozwoju Kultury
Patronat medialny: SilesiaDzieci

Spektakl zrealizowany został w ramach projektu „Zrównoważony ruch – spektakl taneczny i mobilna wystawa”, którego organizatorem jest Stowarzyszenie ON/OFF. Projekt objęty był wsparciem finansowym w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększenia Odporności, sfinansowanego przez Unię Europejską NextGenerationEU.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

Spektakl zrealizowany w ramach rezydencji, która jest częścią modułu „Open Studio” – działania wspierającego środowiska twórcze w zadaniu „Teatr Komuna Warszawa – Społeczna Instytucja Kultury”, dofinansowanym ze środków Miasta st. Warszawy.

W malarskim atelier nie wolno myć okien. Chodzi o światło - kiedy zbyt natarczywie przechodzi przez szyby może zniekształcić każdą fizjonomię. Ba! Potrafi nawet zadać kłam rzeczywistości. Ten czy inny bój uczynić przegranym, kiedy w licznych sercach wciąż żywa jest chwała zwycięstwa. 

To tu spotykają się zblazowani modele zawodowi i aktorzy-kabotyni. W atelier są jak u siebie, jak w domu. To w ich oczach czai się wzgarda, gdy ktoś nieopatrznie przesunie sztalugę na inne miejsce. Albo - co gorsza - porzuci blejtram, wydając go na pastwę niepamięci.  

W atelier czas odmierza się dźwiękami. Jeden akord potrafi ożywić kilka odległych historii. Muzyka Narodowego Kompozytora grana na zdezelowanym pianinie staje się więzieniem dla aktorów. I choć wyostrzają uszy z nadzieją na pauzę, która pozwoli złapać oddech - na próżno. A gdzieś w zapomnianym kącie widmo intonuje pieśń na sobie tylko znaną, a przecież bliską i nam, melodię.  

Rekwizyty są tu wehikułami pamięci. Tylko, nie wiadomo gdzie przenoszą - do osobistych wspomnień? Czy może li tylko do póz obmyślonych w ramach aktorskiego zadania?  

Teatr Mumerus nie obiecuje odpowiedzi na powyższe pytania, ale uchyla drzwi do wnętrza i zachęca do wejścia w świat widm atelier. 

Scenariusz, reżyseria, przestrzeń: Wiesław Hołdys 

Aktorzy:  
Le Furia Gigier, Jan Mancewicz, Jacek Milczanowski, Bartłomiej Zdeb 

Muzycy:  
Michał Braszak oraz Alicja Margolin  

Kostiumy: Monika Gigier 

Asystent reżysera i rekwizyty: Agnieszka Dziedzic  

W malarskim atelier nie wolno myć okien. Chodzi o światło - kiedy zbyt natarczywie przechodzi przez szyby może zniekształcić każdą fizjonomię. Ba! Potrafi nawet zadać kłam rzeczywistości. Ten czy inny bój uczynić przegranym, kiedy w licznych sercach wciąż żywa jest chwała zwycięstwa. 

To tu spotykają się zblazowani modele zawodowi i aktorzy-kabotyni. W atelier są jak u siebie, jak w domu. To w ich oczach czai się wzgarda, gdy ktoś nieopatrznie przesunie sztalugę na inne miejsce. Albo - co gorsza - porzuci blejtram, wydając go na pastwę niepamięci.  

W atelier czas odmierza się dźwiękami. Jeden akord potrafi ożywić kilka odległych historii. Muzyka Narodowego Kompozytora grana na zdezelowanym pianinie staje się więzieniem dla aktorów. I choć wyostrzają uszy z nadzieją na pauzę, która pozwoli złapać oddech - na próżno. A gdzieś w zapomnianym kącie widmo intonuje pieśń na sobie tylko znaną, a przecież bliską i nam, melodię.  

Rekwizyty są tu wehikułami pamięci. Tylko, nie wiadomo gdzie przenoszą - do osobistych wspomnień? Czy może li tylko do póz obmyślonych w ramach aktorskiego zadania?  

Teatr Mumerus nie obiecuje odpowiedzi na powyższe pytania, ale uchyla drzwi do wnętrza i zachęca do wejścia w świat widm atelier. 

Scenariusz, reżyseria, przestrzeń: Wiesław Hołdys 

Aktorzy:  
Le Furia Gigier, Jan Mancewicz, Jacek Milczanowski, Bartłomiej Zdeb 

Muzycy:  
Michał Braszak oraz Alicja Margolin  

Kostiumy: Monika Gigier 

Asystent reżysera i rekwizyty: Agnieszka Dziedzic