Warsztaty dla rodzin z dziećmi, bazujące na improwizacji. Wzmacniają więzi, rozwijają wyobraźnię, pozwalają wyrażać siebie poprzez ruch wszystkim członkom rodziny. Będziemy tańczyć tak jak czujemy, słuchając instrukcji słownych osoby prowadzącej. Warsztaty prowadzą osoby artystyczne tańca współczesnego.

Można przyjść w duecie z dzieckiem lub całą rodziną. 

Warsztaty dla rodzin z dziećmi w wieku 4 – 6 lat.

Warsztaty realizowane są w ramach Programu Przestarzenie Sztuki – Taniec, którego operatorem jest Teatr KTO w Krakowie.

W klimatycznej przestrzeni Galerii Białej zagrają dla Was Krzysztof Dziedzic i Eta Hox, serwując dźwięki bezpośrednio do słuchawek.

Do dyspozycji będą trzy kanały muzyczne – dwa prowadzone na żywo przez DJ-ów oraz trzeci w formie specjalnie przygotowanej playlisty Spotify. To wydarzenie o wspólnotowym charakterze, w którym każdy może przeżywać muzykę na swój sposób i samodzielnie wybrać klimat, na który ma w danym momencie ochotę. Całość dopełni efektowna oprawa świetlna, tworząc niepowtarzalny klimat.

To dobra okazja, żeby się poruszać, pobyć razem i po prostu spędzić czas w trochę innej, mniej oczywistej formule.

Biała Galeria CENTRUM NCK

Nowohuckie Centrum Kultury, al. Jana Pawła II 232, 31-982 Kraków

czas trwania: 2 godziny

„Café Luna” to słowno-muzyczna i komediowo-liryczna opowieść o poszukiwaniu miłości. Ten odwieczny, wręcz sztampowy temat został tu zaprezentowany w niekonwencjonalny sposób – w queerowo-kampowej aurze inspirowanej wczesną twórczością słynnego hiszpańskiego reżysera filmowego Pedro Almodóvara. Z jego filmów pochodzą wszystkie piosenki wkomponowane w fabułę sztuki, do melodii których zostały napisane polskie teksty (nie tłumaczone z wersji oryginalnych).

Fabuła sztuki wydaje się prosta, lecz obfituje w zwroty akcji. Cztery samotne kobiety (Carmela, Rosita, Bianca i Emma) każdego wieczoru o tej samej porze spotykają się w tytułowej knajpce Café Luna należącej do Loli. Podła spelunka w równie podłej dzielnicy miasta wydaje się miejscem zwyczajnym i do bólu realistycznym, lecz szybko ulega odrealnieniu, przeradzając się w scenerię wspomnień, tęsknot, uniesień i rozpaczy, a nawet magii. Niczym w znanym dramacie Becketta Czekając na Godota (oczywiście – toutes proportions gardées) bohaterki przychodzą tu tylko po to, by czekać. Ich samotność jest nie do zniesienia i ciągle wypatrują „tego jedynego”, z nadzieją, że cudownym zrządzeniem losu zawita kiedyś w te ponure progi.

Patriarchalny wzorzec, w myśl którego to mężczyźni spotykają się ze sobą na gadaniu o kobietach przy butelce wódki i drwią ze stereotypów kobiecości ulega przełamaniu. Tutaj to kobiety przesiadują w knajpie, pijąc alkohol i pozwalając sobie na niewybredne żarty o stereotypach męskości. Nie tylko jednak szydzą z mężczyzn – każda z nich dzieli się też swoim najpiękniejszym wspomnieniem o wielkiej miłości, która przydarzyła się jej raz w życiu, i którą zniszczyła – brakiem dojrzałości, głupotą czy nieuwagą.

Wszystkie marzą wprawdzie o mężczyźnie (czego zapewne nie wybaczyłyby im ortodoksyjne feministki) jednak nie znaczy to, że pragną męskiej dominacji, lecz zwyczajnej i zdrowej relacji z partnerem, jaką wiele myślicielek feministycznych obecnie akceptuje. Inaczej, niż w sztuce Becketta – wytęskniony, a nawet wymodlony „Godot” w końcu przybywa do Café Luna – lecz w bardzo zaskakującej postaci. Tajemniczy gość spełnia życzenia kobiet, po czym w magiczny sposób znika, a one decydują się nadal przychodzić każdego wieczoru do knajpy, by cierpliwie czekać na miłość, która być jednak może kiedyś nadejdzie.

Przesłanie sztuki może się wydawać kontrowersyjne, choć w obecnym świecie – naznaczonym dyskryminacjami, zwłaszcza w sferze ludzkich uczuć, z których jedne są uznawane za „gorsze”, a inne za „lepsze” – nie jest pozbawione sensu. Mimo, że pozornie banalne: miłość – gdy jest prawdziwa – nie wybiera płci i niweczy wszelkie podziały.

Dofinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.

Autorka sztuki i tekstów piosenek: Anna Burzyńska

Reżyseria: Józef Opalski

Kierownictwo muzyczne, aranżacje: Aleksander Brzeziński

Ruch sceniczny: Wojciech Dolatowski

Scenografia i kostiumy: Aleksandra Reda

Reżyseria światła: Michał Drozd

Przygotowanie wokalne: Justyna Motylska

Asystentka reżysera: Aleksandra Konior-Gapys

Asystentka kostiumologa: Maja Łypik

OBSADA:

LOLA: Marta Zoń/ Małgorzata Hachlowska

CARMELA: Bożena Zawiślak-Dolny

ROSITA: Sylwia Chludzińska/ Anna Branny

BIANCA: Aleksandra Konior-Gapys

EMMA: Katarzyna Galica

RICARDO: Paweł Wolsztyński/ Filip Owczarek

Zespół muzyczny Gran Ganga w składzie:

Aleksander Brzeziński

Damian Mielec

Jakub Nieć

„Café Luna” to słowno-muzyczna i komediowo-liryczna opowieść o poszukiwaniu miłości. Ten odwieczny, wręcz sztampowy temat został tu zaprezentowany w niekonwencjonalny sposób – w queerowo-kampowej aurze inspirowanej wczesną twórczością słynnego hiszpańskiego reżysera filmowego Pedro Almodóvara. Z jego filmów pochodzą wszystkie piosenki wkomponowane w fabułę sztuki, do melodii których zostały napisane polskie teksty (nie tłumaczone z wersji oryginalnych).

Fabuła sztuki wydaje się prosta, lecz obfituje w zwroty akcji. Cztery samotne kobiety (Carmela, Rosita, Bianca i Emma) każdego wieczoru o tej samej porze spotykają się w tytułowej knajpce Café Luna należącej do Loli. Podła spelunka w równie podłej dzielnicy miasta wydaje się miejscem zwyczajnym i do bólu realistycznym, lecz szybko ulega odrealnieniu, przeradzając się w scenerię wspomnień, tęsknot, uniesień i rozpaczy, a nawet magii. Niczym w znanym dramacie Becketta Czekając na Godota (oczywiście – toutes proportions gardées) bohaterki przychodzą tu tylko po to, by czekać. Ich samotność jest nie do zniesienia i ciągle wypatrują „tego jedynego”, z nadzieją, że cudownym zrządzeniem losu zawita kiedyś w te ponure progi.

Patriarchalny wzorzec, w myśl którego to mężczyźni spotykają się ze sobą na gadaniu o kobietach przy butelce wódki i drwią ze stereotypów kobiecości ulega przełamaniu. Tutaj to kobiety przesiadują w knajpie, pijąc alkohol i pozwalając sobie na niewybredne żarty o stereotypach męskości. Nie tylko jednak szydzą z mężczyzn – każda z nich dzieli się też swoim najpiękniejszym wspomnieniem o wielkiej miłości, która przydarzyła się jej raz w życiu, i którą zniszczyła – brakiem dojrzałości, głupotą czy nieuwagą.

Wszystkie marzą wprawdzie o mężczyźnie (czego zapewne nie wybaczyłyby im ortodoksyjne feministki) jednak nie znaczy to, że pragną męskiej dominacji, lecz zwyczajnej i zdrowej relacji z partnerem, jaką wiele myślicielek feministycznych obecnie akceptuje. Inaczej, niż w sztuce Becketta – wytęskniony, a nawet wymodlony „Godot” w końcu przybywa do Café Luna – lecz w bardzo zaskakującej postaci. Tajemniczy gość spełnia życzenia kobiet, po czym w magiczny sposób znika, a one decydują się nadal przychodzić każdego wieczoru do knajpy, by cierpliwie czekać na miłość, która być jednak może kiedyś nadejdzie.

Przesłanie sztuki może się wydawać kontrowersyjne, choć w obecnym świecie – naznaczonym dyskryminacjami, zwłaszcza w sferze ludzkich uczuć, z których jedne są uznawane za „gorsze”, a inne za „lepsze” – nie jest pozbawione sensu. Mimo, że pozornie banalne: miłość – gdy jest prawdziwa – nie wybiera płci i niweczy wszelkie podziały.

Dofinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.

Autorka sztuki i tekstów piosenek: Anna Burzyńska

Reżyseria: Józef Opalski

Kierownictwo muzyczne, aranżacje: Aleksander Brzeziński

Ruch sceniczny: Wojciech Dolatowski

Scenografia i kostiumy: Aleksandra Reda

Reżyseria światła: Michał Drozd

Przygotowanie wokalne: Justyna Motylska

Asystentka reżysera: Aleksandra Konior-Gapys

Asystentka kostiumologa: Maja Łypik

OBSADA:

LOLA: Marta Zoń/ Małgorzata Hachlowska

CARMELA: Bożena Zawiślak-Dolny

ROSITA: Sylwia Chludzińska/ Anna Branny

BIANCA: Aleksandra Konior-Gapys

EMMA: Katarzyna Galica

RICARDO: Paweł Wolsztyński/ Filip Owczarek

Zespół muzyczny Gran Ganga w składzie:

Aleksander Brzeziński

Damian Mielec

Jakub Nieć

Warsztaty dla rodzin z dziećmi, bazujące na improwizacji. Wzmacniają więzi, rozwijają wyobraźnię, pozwalają wyrażać siebie poprzez ruch wszystkim członkom rodziny. Będziemy tańczyć tak jak czujemy, słuchając instrukcji słownych osoby prowadzącej. Warsztaty prowadzą osoby artystyczne tańca współczesnego.

Można przyjść w duecie z dzieckiem lub całą rodziną. 

Warsztaty dla rodzin z dziećmi w wieku 4 – 6 lat.

Warsztaty realizowane są w ramach Programu Przestarzenie Sztuki – Taniec, którego operatorem jest Teatr KTO w Krakowie.

Spektakl „Sen o Podgórzu czyli pan Bednarski spaceruje do połowy mostu” jest próbą przyjrzenia się geniuszowi miejsca, zrodzonemu ze zdarzeń, mitów, legend i ludzkich losów. Ale nie z perspektywy historycznej, którą w sposób naturalny narzucałaby okrągła, 110 rocznica połączenia Podgórza i Krakowa. Postanowiliśmy bowiem opowiedzieć o mieście tak, jakby było ono bohaterem  snu, czasem bajki, a czasem po prostu inspiracją do tworzenia własnych wariacji na jego temat. Z tej decyzji w sposób oczywisty wyniknęła też i ta, że nasz „Sen o Podgórzu…” musi być spektaklem muzycznym. O napisanie piosenek poprosiliśmy Andrzeja Sikorowskiego, nie tylko wybitnego twórcę wielu przebojów, ale także Podgórzanina. Andrzej Sikorowski napisał dla nas sześć tekstów, a do dwóch skomponował również muzykę.

Niemal przez cały spektakl nie milknie także oryginalna muzyka Aleksandra Brzezińskiego. Pozwala na to forma przedstawienia, którą trudno jednoznacznie zdefiniować, gdyż zawiera w sobie elementy charakterystyczne dla np. opery, rewii, musicalu.

Czas trwania: 80 min.

Scenariusz i reżyseria: Paweł Szumiec
Kierownictwo muzyczne, muzyka oryginalna, aranżacje: Aleksander Brzeziński
Teksty piosenek i kompozycja dwóch utworów: Andrzej Sikorowski
Scenografia: Marek Braun
Kostiumy: Jolanta Łagowska-Braun
Multimedia: Wojciech Kapela
Ruch aktora w masce: Krzysztof Falkowski
Głos maski: Jacek Wojciechowski
Głos Cesarza: Artur Dziurman
Asystent reżysera: Bartek Cieniawa
Producentka: Urszula Swałtek

W obsadzie:
Katarzyna Chlebny, Grzegorz Łukawski, Jacek Strama, Karolina Daniec-Franczyk, Nina Potapowicz, Grażyna Srebrny-Rosa, Bartek Cieniawa

Zespół muzyczny Asy z Rękawki w składzie:
Aleksander Brzeziński, Damian Mielec, Jakub Nieć

Warsztaty dla rodzin z dziećmi, bazujące na improwizacji. Wzmacniają więzi, rozwijają wyobraźnię, pozwalają wyrażać siebie poprzez ruch wszystkim członkom rodziny. Będziemy tańczyć tak jak czujemy, słuchając instrukcji słownych osoby prowadzącej. Warsztaty prowadzą osoby artystyczne tańca współczesnego.

Można przyjść w duecie z dzieckiem lub całą rodziną. 

Warsztaty dla rodzin z dziećmi w wieku 4 – 6 lat.

Warsztaty realizowane są w ramach Programu Przestarzenie Sztuki – Taniec, którego operatorem jest Teatr KTO w Krakowie.