repertuar

Warsztaty dla rodzin z dziećmi, bazujące na improwizacji. Wzmacniają więzi, rozwijają wyobraźnię, pozwalają wyrażać siebie poprzez ruch wszystkim członkom rodziny. Będziemy tańczyć tak jak czujemy, słuchając instrukcji słownych osoby prowadzącej. Warsztaty prowadzą osoby artystyczne tańca współczesnego.


Można przyjść w duecie z dzieckiem lub całą rodziną.
Bilet należy kupić zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. 


Warsztaty dla rodzin z dziećmi w wieku 4 – 6 lat.


Warsztaty realizowane są w ramach Programu Przestarzenie Sztuki – Taniec, którego operatorem jest Teatr KTO w Krakowie.


Uwaga! Ze względu na Zawody Ironman 70.3 w niedzielę, 2 sierpnia planowane są zmiany w organizacji ruchu w mieście. 

kup bilet

Warsztaty dla rodzin z dziećmi, bazujące na improwizacji. Wzmacniają więzi, rozwijają wyobraźnię, pozwalają wyrażać siebie poprzez ruch wszystkim członkom rodziny. Będziemy tańczyć tak jak czujemy, słuchając instrukcji słownych osoby prowadzącej. Warsztaty prowadzą osoby artystyczne tańca współczesnego.

Można przyjść w duecie z dzieckiem lub całą rodziną.
Bilet należy kupić zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. 
Warsztaty dla rodzin z dziećmi w wieku 7 – 10 lat. 

Warsztaty realizowane są w ramach Programu Przestarzenie Sztuki – Taniec, którego operatorem jest Teatr KTO w Krakowie.

Uwaga! Ze względu na Zawody Ironman 70.3 w niedzielę, 2 sierpnia planowane są zmiany w organizacji ruchu w mieście. 
kup bilet

W klimatycznej przestrzeni Galerii Białej zagrają dla Was Krzysztof Dziedzic i Eta Hox, serwując dźwięki bezpośrednio do słuchawek.

Do dyspozycji będą trzy kanały muzyczne – dwa prowadzone na żywo przez DJ-ów oraz trzeci w formie specjalnie przygotowanej playlisty Spotify. To wydarzenie o wspólnotowym charakterze, w którym każdy może przeżywać muzykę na swój sposób i samodzielnie wybrać klimat, na który ma w danym momencie ochotę. Całość dopełni efektowna oprawa świetlna, tworząc niepowtarzalny klimat.

To dobra okazja, żeby się poruszać, pobyć razem i po prostu spędzić czas w trochę innej, mniej oczywistej formule.


Biała Galeria CENTRUM NCK

Nowohuckie Centrum Kultury, al. Jana Pawła II 232, 31-982 Kraków


czas trwania: 2 godziny

kup bilet

„TrueMoms Show” z czułością i odwagą przygląda się codzienności matek – czasem wzruszająco, czasem przewrotnie – zawsze prawdziwie, pokazując że nawet w chaosie obowiązków i emocji można odnaleźć piękno, siłę i radość bycia sobą.

Spektakl to intymna, a zarazem uniwersalna opowieść o kobiecej sile mierzącej się z oczekiwaniami i presją społeczną, o nieustannym balansowaniu między życiem rodzinnym a zawodowym. To historia opowiedziana ruchem, szczerością i czułym dystansem do siebie – gdzie powaga tematów spotyka się z lekkością codziennych absurdów, a refleksja splata się z subtelnym humorem.

Koncept i wykonanie: Małgorzata Coello Czajowska, Marta Mietelska-Topór
Gościnnie: emceen / Maria Cecylia Niemojewska
Konsultacje dramaturgiczne: Marcin Miętus
Światło: Sebastian Piwowarczyk
Zdjęcia i video: Barbara Szydłowska
Scenografia: Joanna Zemanek 
Rekwizyty: Agnieszka Boroń
Grafika promocyjna: Zofia Karpowicz

Spektakl realizowany w ramach Stypendium Twórczego Miasta Kraków.

Współfinansowany ze środków Krajowego Planu Odbudowy (KPO) w ramach projektu MATKI W RUCHU Vol. 2 Fundacji Crush On Trash.

MATKI W RUCHU Vol. 2 to projekt społeczno-artystyczny zbudowany na osobistych doświadczeniach krakowianek – matek – tancerek. Projekt realizowany jest przez Fundację Crush On Trash wraz z instytucjami partnerskimi. Więcej: crushontrash.com/matki-w-ruchu-vol-2
kup bilet

„Café Luna” to słowno-muzyczna i komediowo-liryczna opowieść o poszukiwaniu miłości. Ten odwieczny, wręcz sztampowy temat został tu zaprezentowany w niekonwencjonalny sposób – w queerowo-kampowej aurze inspirowanej wczesną twórczością słynnego hiszpańskiego reżysera filmowego Pedro Almodóvara. Z jego filmów pochodzą wszystkie piosenki wkomponowane w fabułę sztuki, do melodii których zostały napisane polskie teksty (nie tłumaczone z wersji oryginalnych).

Fabuła sztuki wydaje się prosta, lecz obfituje w zwroty akcji. Cztery samotne kobiety (Carmela, Rosita, Bianca i Emma) każdego wieczoru o tej samej porze spotykają się w tytułowej knajpce Café Luna należącej do Loli. Podła spelunka w równie podłej dzielnicy miasta wydaje się miejscem zwyczajnym i do bólu realistycznym, lecz szybko ulega odrealnieniu, przeradzając się w scenerię wspomnień, tęsknot, uniesień i rozpaczy, a nawet magii. Niczym w znanym dramacie Becketta Czekając na Godota (oczywiście – toutes proportions gardées) bohaterki przychodzą tu tylko po to, by czekać. Ich samotność jest nie do zniesienia i ciągle wypatrują „tego jedynego”, z nadzieją, że cudownym zrządzeniem losu zawita kiedyś w te ponure progi.

Patriarchalny wzorzec, w myśl którego to mężczyźni spotykają się ze sobą na gadaniu o kobietach przy butelce wódki i drwią ze stereotypów kobiecości ulega przełamaniu. Tutaj to kobiety przesiadują w knajpie, pijąc alkohol i pozwalając sobie na niewybredne żarty o stereotypach męskości. Nie tylko jednak szydzą z mężczyzn – każda z nich dzieli się też swoim najpiękniejszym wspomnieniem o wielkiej miłości, która przydarzyła się jej raz w życiu, i którą zniszczyła – brakiem dojrzałości, głupotą czy nieuwagą.

Wszystkie marzą wprawdzie o mężczyźnie (czego zapewne nie wybaczyłyby im ortodoksyjne feministki) jednak nie znaczy to, że pragną męskiej dominacji, lecz zwyczajnej i zdrowej relacji z partnerem, jaką wiele myślicielek feministycznych obecnie akceptuje. Inaczej, niż w sztuce Becketta – wytęskniony, a nawet wymodlony „Godot” w końcu przybywa do Café Luna – lecz w bardzo zaskakującej postaci. Tajemniczy gość spełnia życzenia kobiet, po czym w magiczny sposób znika, a one decydują się nadal przychodzić każdego wieczoru do knajpy, by cierpliwie czekać na miłość, która być jednak może kiedyś nadejdzie.

Przesłanie sztuki może się wydawać kontrowersyjne, choć w obecnym świecie – naznaczonym dyskryminacjami, zwłaszcza w sferze ludzkich uczuć, z których jedne są uznawane za „gorsze”, a inne za „lepsze” – nie jest pozbawione sensu. Mimo, że pozornie banalne: miłość – gdy jest prawdziwa – nie wybiera płci i niweczy wszelkie podziały.

Autorka sztuki i tekstów piosenek: Anna Burzyńska
Reżyseria: Józef Opalski
Kierownictwo muzyczne, aranżacje: Aleksander Brzeziński
Ruch sceniczny: Wojciech Dolatowski
Scenografia i kostiumy: Aleksandra Reda
Reżyseria światła: Michał Drozd
Przygotowanie wokalne: Justyna Motylska
Asystentka reżysera: Aleksandra Konior-Gapys
Asystentka kostiumologa: Maja Łypik

OBSADA:
LOLA: Marta Zoń/ Małgorzata Hachlowska
CARMELA: Bożena Zawiślak-Dolny
ROSITA: Sylwia Chludzińska/ Anna Branny
BIANCA: Aleksandra Konior-Gapys
EMMA: Katarzyna Galica
RICARDO: Paweł Wolsztyński/ Filip Owczarek
Zespół muzyczny Gran Ganga w składzie: Aleksander Brzeziński, Damian Mielec, Jakub Nieć
Dofinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.
kup bilet

„Café Luna” to słowno-muzyczna i komediowo-liryczna opowieść o poszukiwaniu miłości. Ten odwieczny, wręcz sztampowy temat został tu zaprezentowany w niekonwencjonalny sposób – w queerowo-kampowej aurze inspirowanej wczesną twórczością słynnego hiszpańskiego reżysera filmowego Pedro Almodóvara. Z jego filmów pochodzą wszystkie piosenki wkomponowane w fabułę sztuki, do melodii których zostały napisane polskie teksty (nie tłumaczone z wersji oryginalnych).

Fabuła sztuki wydaje się prosta, lecz obfituje w zwroty akcji. Cztery samotne kobiety (Carmela, Rosita, Bianca i Emma) każdego wieczoru o tej samej porze spotykają się w tytułowej knajpce Café Luna należącej do Loli. Podła spelunka w równie podłej dzielnicy miasta wydaje się miejscem zwyczajnym i do bólu realistycznym, lecz szybko ulega odrealnieniu, przeradzając się w scenerię wspomnień, tęsknot, uniesień i rozpaczy, a nawet magii. Niczym w znanym dramacie Becketta Czekając na Godota (oczywiście – toutes proportions gardées) bohaterki przychodzą tu tylko po to, by czekać. Ich samotność jest nie do zniesienia i ciągle wypatrują „tego jedynego”, z nadzieją, że cudownym zrządzeniem losu zawita kiedyś w te ponure progi.

Patriarchalny wzorzec, w myśl którego to mężczyźni spotykają się ze sobą na gadaniu o kobietach przy butelce wódki i drwią ze stereotypów kobiecości ulega przełamaniu. Tutaj to kobiety przesiadują w knajpie, pijąc alkohol i pozwalając sobie na niewybredne żarty o stereotypach męskości. Nie tylko jednak szydzą z mężczyzn – każda z nich dzieli się też swoim najpiękniejszym wspomnieniem o wielkiej miłości, która przydarzyła się jej raz w życiu, i którą zniszczyła – brakiem dojrzałości, głupotą czy nieuwagą.

Wszystkie marzą wprawdzie o mężczyźnie (czego zapewne nie wybaczyłyby im ortodoksyjne feministki) jednak nie znaczy to, że pragną męskiej dominacji, lecz zwyczajnej i zdrowej relacji z partnerem, jaką wiele myślicielek feministycznych obecnie akceptuje. Inaczej, niż w sztuce Becketta – wytęskniony, a nawet wymodlony „Godot” w końcu przybywa do Café Luna – lecz w bardzo zaskakującej postaci. Tajemniczy gość spełnia życzenia kobiet, po czym w magiczny sposób znika, a one decydują się nadal przychodzić każdego wieczoru do knajpy, by cierpliwie czekać na miłość, która być jednak może kiedyś nadejdzie.

Przesłanie sztuki może się wydawać kontrowersyjne, choć w obecnym świecie – naznaczonym dyskryminacjami, zwłaszcza w sferze ludzkich uczuć, z których jedne są uznawane za „gorsze”, a inne za „lepsze” – nie jest pozbawione sensu. Mimo, że pozornie banalne: miłość – gdy jest prawdziwa – nie wybiera płci i niweczy wszelkie podziały.

Autorka sztuki i tekstów piosenek: Anna Burzyńska
Reżyseria: Józef Opalski
Kierownictwo muzyczne, aranżacje: Aleksander Brzeziński
Ruch sceniczny: Wojciech Dolatowski
Scenografia i kostiumy: Aleksandra Reda
Reżyseria światła: Michał Drozd
Przygotowanie wokalne: Justyna Motylska
Asystentka reżysera: Aleksandra Konior-Gapys
Asystentka kostiumologa: Maja Łypik

OBSADA:
LOLA: Marta Zoń/ Małgorzata Hachlowska
CARMELA: Bożena Zawiślak-Dolny
ROSITA: Sylwia Chludzińska/ Anna Branny
BIANCA: Aleksandra Konior-Gapys
EMMA: Katarzyna Galica
RICARDO: Paweł Wolsztyński/ Filip Owczarek
Zespół muzyczny Gran Ganga w składzie: Aleksander Brzeziński, Damian Mielec, Jakub Nieć
Dofinansowane przez Unię Europejską NextGenerationEU.
kup bilet

Warsztaty dla rodzin z dziećmi, bazujące na improwizacji. Wzmacniają więzi, rozwijają wyobraźnię, pozwalają wyrażać siebie poprzez ruch wszystkim członkom rodziny. Będziemy tańczyć tak jak czujemy, słuchając instrukcji słownych osoby prowadzącej. Warsztaty prowadzą osoby artystyczne tańca współczesnego.


Można przyjść w duecie z dzieckiem lub całą rodziną.
Bilet należy kupić zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. 


Warsztaty dla rodzin z dziećmi w wieku 4 – 6 lat.


Warsztaty realizowane są w ramach Programu Przestarzenie Sztuki – Taniec, którego operatorem jest Teatr KTO w Krakowie.


Uwaga! Ze względu na Zawody Ironman 70.3 w niedzielę, 2 sierpnia planowane są zmiany w organizacji ruchu w mieście. 

kup bilet

Warsztaty dla rodzin z dziećmi, bazujące na improwizacji. Wzmacniają więzi, rozwijają wyobraźnię, pozwalają wyrażać siebie poprzez ruch wszystkim członkom rodziny. Będziemy tańczyć tak jak czujemy, słuchając instrukcji słownych osoby prowadzącej. Warsztaty prowadzą osoby artystyczne tańca współczesnego.

Można przyjść w duecie z dzieckiem lub całą rodziną.
Bilet należy kupić zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. 
Warsztaty dla rodzin z dziećmi w wieku 7 – 10 lat. 

Warsztaty realizowane są w ramach Programu Przestarzenie Sztuki – Taniec, którego operatorem jest Teatr KTO w Krakowie.

Uwaga! Ze względu na Zawody Ironman 70.3 w niedzielę, 2 sierpnia planowane są zmiany w organizacji ruchu w mieście. 
kup bilet

Z opowieści o snach zbudowana jest nasza kultura. Przeniknięta symbolami i znaczeniami zaciera granicę między tym, co realne i nierealne. Sny są jak szept podświadomości, które zostały uciszone. Treści, które w świetle dnia wydają się być niedopuszczalne, w nocy powracają w formie cieni, rozmytych krajobrazów i symbolicznych postaci. W końcu okazuje się, że to, co odmienne i niepokojące jest właśnie naszym udziałem. Wszystko, co zamiatamy pod dywan, usuwamy z pola widzenia – jest nie tylko częścią nas samych, ale wręcz brakującym elementem całości.

„Salon Bizarre” jest miejscem schronienia dla wszystkiego, co odrzucone i dziwaczne. To przestrzeń snów, fantazji i ukrytych pragnień. Wprowadza do onirycznej gry, w której nic nie jest oczywiste.

ELEMENTY WRAŻLIWE: W spektaklu używane są światła stroboskopowe
Zwycięzcy Nagrody Głównej 1. edycji Festiwalu Ciało i Czas

Reżyseria: Jakub Mędrzycki, Ilona Gumowska
Choreografia: Jakub Mędrzycki
Performance: Yelyzaveta Tereshonok, Artur Grabarczyk, Szymon Walawender
Muzyka: Marta Forsberg
Producentka: Aleksandra Kupis
Reżyseria światła: Robert Kania
Reżyseria dźwięku: Karolina Podgórnia
Wsparcie techniczne: Marcin Pięta, Jerzy Bener
Współpraca: Willa Tadeusz w Lanckoronie
Produkcja: Teatr KTO, Krakowski Teatr Tańca
kup bilet

“BEZDROŻE. wilderness” to ruchowy krajobraz bliskiej męskości. Męskości wyobrażonej, być może niezauważalnej na co dzień. Ten spektakl maluje kobieta, przedstawiając pięciu mężczyzn na scenie w dużej uważności, współbyciu i głębokiej obecności. Stanowi próbę spotkania i sprawdzenia, czy jest tu miejsce na czułość, wrażliwość oraz wynikającą z nich siłę.

Spektakl jest wyrazem miłości i troski o mężczyzn, zrównoważeniem twardości – miękkością. Czy ma znaczenie, że to właśnie kobieta choreografka zaprasza do stworzenia takiego świata? Nasze “Bezdroże” to delikatne pęknięcie określonej rzeczywistości, które daje szansę na wyłonienie się czegoś nowego. 

Koncepcja, choreografia: Marta Wołowiec
Kreacja, wykonanie: Mikołaj Karczewski, Paweł Kozłowski, Patryk Gorzkiewicz, Artur Grabarczyk, Piotr Skalski
Muzyka: Wojciech Kiwer
Scenografia, kostiumy: Anna Oramus
Współpraca dramaturgiczna: Marcin Miętus
Reżyseria światła, zdjęcia promocyjne: Klaudyna Schubert
Grafika promocyjna: Zofia Karpowicz
Filmowe materiały promocyjne: Borys Dubiański
Wsparcie bezpiecznego procesu: Izabela Szumniak
Produkcja: Fundacja Łagodnie, Marta Wołowiec
Partnerzy: Teatr KTO, Krakowskie Centrum Choreograficzne – Nowohuckie Centrum Kultury, Studio Tańca Officyna

Projekt współfinansowany ze środków Miasta Krakowa.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Taniec”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. 

Spektakl jest również wynikiem stypendium realizowanym przez Martę Wołowiec w ramach programu KPO dla Kultury.

kup bilet

Spektakl „Sen o Podgórzu czyli pan Bednarski spaceruje do połowy mostu” jest próbą przyjrzenia się geniuszowi miejsca, zrodzonemu ze zdarzeń, mitów, legend i ludzkich losów. Ale nie z perspektywy historycznej, którą w sposób naturalny narzucałaby okrągła, 110 rocznica połączenia Podgórza i Krakowa. Postanowiliśmy bowiem opowiedzieć o mieście tak, jakby było ono bohaterem  snu, czasem bajki, a czasem po prostu inspiracją do tworzenia własnych wariacji na jego temat. Z tej decyzji w sposób oczywisty wyniknęła też i ta, że nasz „Sen o Podgórzu…” musi być spektaklem muzycznym. O napisanie piosenek poprosiliśmy Andrzeja Sikorowskiego, nie tylko wybitnego twórcę wielu przebojów, ale także Podgórzanina. Andrzej Sikorowski napisał dla nas sześć tekstów, a do dwóch skomponował również muzykę.

Niemal przez cały spektakl nie milknie także oryginalna muzyka Aleksandra Brzezińskiego. Pozwala na to forma przedstawienia, którą trudno jednoznacznie zdefiniować, gdyż zawiera w sobie elementy charakterystyczne dla np. opery, rewii, musicalu.

Czas trwania: 80 min.

Scenariusz i reżyseria: Paweł Szumiec
Kierownictwo muzyczne, muzyka oryginalna, aranżacje: Aleksander Brzeziński
Teksty piosenek i kompozycja dwóch utworów: Andrzej Sikorowski
Scenografia: Marek Braun
Kostiumy: Jolanta Łagowska-Braun
Multimedia: Wojciech Kapela
Ruch aktora w masce: Krzysztof Falkowski
Głos maski: Jacek Wojciechowski
Głos Cesarza: Artur Dziurman
Asystent reżysera: Bartek Cieniawa
Producentka: Urszula Swałtek

W obsadzie:
Katarzyna Chlebny, Grzegorz Łukawski, Jacek Strama, Karolina Daniec-Franczyk, Nina Potapowicz, Grażyna Srebrny-Rosa, Bartek Cieniawa

Zespół muzyczny Asy z Rękawki w składzie:
Aleksander Brzeziński, Damian Mielec, Jakub Nieć

kup bilet

Pamięć sensoryczna stanowi pierwszy magazyn pamięciowy – krótkotrwale przechowuje reprezentacje bodźców zmysłowych zanim zostaną poddane dalszemu przetwarzaniu lub ulegną zanikowi. 300-millisecond archives ukazuje ciało jako archiwum ruchów, gestów i doświadczeń, a spektakl jako zbiór śladów powiększający się z każdym kolejnym wykonaniem. Jego integralną częścią jest system-instalacja rejestrujący różne jakości ludzkiego ruchu – trajektorie, gesty, mimikę i organizację ciała w przestrzeni. Performerki funkcjonują jako jedna z jego reagujących na otoczenie soczewek. Zbieranie danych i próba wydostania się poza czasowość obecna będzie także w dźwięku, jego akumulacji i ciągłym przetwarzaniu.

Zwycięzcy Nagrody Głównej 2. edycji Festiwalu Ciało i Czas

Koncepcja spektaklu i instalacji, choreografia, performance: Aleksandra Nowakowska
Koncepcja spektaklu, koncepcja, projekt i wykonanie instalacji, performance, muzyka: Andrzej Józefczyk
Performance, kreacja ruchu: Natalia Dinges, Ana Kuszarecka
kup bilet

Czego wymaga prośba od nadawcy, a czego od odbiorcy? Kiedy jest zaledwie sugestią, kiedy staje się poleceniem, a kiedy przeradza w rozkaz? Czy istnieje idealna odpowiedź na konkretną prośbę? Co się dzieje, gdy czyjaś prośba wydaje się zwyczajna i logiczna, ale ciało stawia jej opór? W jaki sposób negocjować bez użycia słów? Czy zwyczajne „proszę” kończy negocjację, czy dopiero ją zaczyna?

Katarzyna Sikora (choreografka i tancerka) i Marcin Miętus (performer i dramaturg) za pomocą tańca eksplorują temat negocjacji i oczekiwań zarówno w sferze prywatnej i publicznej oraz na scenie. W układach solo, duecie i trio analizują momenty, w których sugestia staje się rozkazem, a ciało stawia opór prośbom albo im się poddaje. To próba odpowiedzi na pytanie, jak negocjować bez użycia słów i czy duma pozwala nam odpuścić.

Ten spektakl dedykowany jest każdemu, kto nie jest w stanie odpuścić z powodu swojej dumy i majestatu. Ten spektakl dedykowany jest każdemu, kto wierzy w przyjaźń damsko-męską. Ten spektakl jest dedykacją dla ciebie i dla mnie.

Koncepcja i choreografia i performans: Katarzyna Sikora, Marcin Miętus
Muzyka i performans: Jacek Sotomski
Produkcja i administracja: Olga Kozińska
Światło: Mateusz Adamski

Prezentacja spektaklu w Teatrze KTO jest dofinansowana ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Przestrzenie Sztuki – Taniec, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.
kup bilet

“BEZDROŻE. wilderness” to ruchowy krajobraz bliskiej męskości. Męskości wyobrażonej, być może niezauważalnej na co dzień. Ten spektakl maluje kobieta, przedstawiając pięciu mężczyzn na scenie w dużej uważności, współbyciu i głębokiej obecności. Stanowi próbę spotkania i sprawdzenia, czy jest tu miejsce na czułość, wrażliwość oraz wynikającą z nich siłę.

Spektakl jest wyrazem miłości i troski o mężczyzn, zrównoważeniem twardości – miękkością. Czy ma znaczenie, że to właśnie kobieta choreografka zaprasza do stworzenia takiego świata? Nasze “Bezdroże” to delikatne pęknięcie określonej rzeczywistości, które daje szansę na wyłonienie się czegoś nowego. 

Koncepcja, choreografia: Marta Wołowiec
Kreacja, wykonanie: Mikołaj Karczewski, Paweł Kozłowski, Patryk Gorzkiewicz, Artur Grabarczyk, Piotr Skalski
Muzyka: Wojciech Kiwer
Scenografia, kostiumy: Anna Oramus
Współpraca dramaturgiczna: Marcin Miętus
Reżyseria światła, zdjęcia promocyjne: Klaudyna Schubert
Grafika promocyjna: Zofia Karpowicz
Filmowe materiały promocyjne: Borys Dubiański
Wsparcie bezpiecznego procesu: Izabela Szumniak
Produkcja: Fundacja Łagodnie, Marta Wołowiec
Partnerzy: Teatr KTO, Krakowskie Centrum Choreograficzne – Nowohuckie Centrum Kultury, Studio Tańca Officyna

Projekt współfinansowany ze środków Miasta Krakowa.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury w ramach programu „Taniec”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca. 

Spektakl jest również wynikiem stypendium realizowanym przez Martę Wołowiec w ramach programu KPO dla Kultury.

kup bilet

“Immunokracja” to choreograficzno-performatywny spektakl łączący taniec, nowe technologie i projekcje interaktywne. Punktem wyjścia jest metafora demokracji jako organizmu dotkniętego chorobą autoimmunologiczną, który przestaje rozpoznawać własne struktury i zwraca się przeciwko sobie. Ruch performerek uruchamia system wizualny oparty na technologii motion tracking i face detection, tworząc dynamiczną relację między ciałem, obrazem i przestrzenią.

Jak mówią twórczynie: “Immunokracja” nie oferuje prostych odpowiedzi ani zbawienia z zewnątrz. Nie ma tu superbohatera, który przywróci porządek. Jest za to pytanie o to, czy w świecie konfliktu, cynizmu i utraty zaufania potrafimy jeszcze budować wspólne „przeciwciała”, uważność, wzajemność i zdolność reagowania. Spektakl działa na wyobraźnię widza i porusza emocjonalnie, zapraszając do doświadczenia pola napięć, w którym technologia, ciało i obraz stają się narzędziami refleksji nad współczesną wspólnotą.

Performance, choreografia, koncept: Hashimotowiksa: Paulina Jaksim, Katarzyna Kulmińska
Performance, motion detection, koncept, światło: WÆXE: Izabela Orzelowska, Gonzague Rebetez
Muzyka: Manoid
Tekst&dramaturgia: Magdalena Koryntczyk
Kostiumy: Maria Kompf
Zdjęcia: Ewelina Jaśkowiak & Maria Boińska
Logo: Maliwna Mosiejczuk
Technika: Michał Wiking
Produkcja: DAMDAM Fondation

Spektakl “Immunokracja” został zrealizowany w ramach programu OFF POLSKA organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Prezentacja spektaklu w Teatrze KTO jest dofinansowana ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Przestrzenie Sztuki – Taniec, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.
kup bilet

„opera.exe” to spektakl Krakowskiego Teatru Tańca w choreografii Eryka Makohona, który hakując klasyczne libretta, przepisuje losy operowych bohaterek. Z historii Medei (Luigi Cherubini), Salome i Elektry (Richard Strauss) oraz Turandot (Giacomo Puccini), tradycyjnie przedstawianych jako ofiary namiętności, szaleństwa lub fatum, wydobyte zostają motywy oporu, emancypacji i radykalnego sprzeciwu wobec porządku patriarchalnego, w którym zostały zamknięte. Ciała performerek Krakowskiego Teatru Tańca stają się wehikułami transformacji, przestrzeniami, w których zakodowane zostają dawne operowe narracje. Humanoidalne botki hakują operowe libretta, starając się wyjść poza wgrane w ich system opowieści.

Dekonstrukcję historii wzmacnia muzyka Piotra Peszata, wykorzystująca klasyczne brzmienia (arie w wykonaniu Anny Zawiszy) w nowoczesnej kompozycji. Fragmenty librett i rozpoznawalne motywy stają się materiałem do dekonstrukcji – muzycznego palimpsestu, który rezonuje z cielesnym działaniem performerek.

Koncepcja, choreografia, scenografia i kostiumy: Eryk Makohon
Muzyka: Piotr Peszat
Choreografia i performans: Patrycja Marszałek, Yelyzaveta Tereshonok, Agnieszka Bednarz-Tyran, Natalia Myczewska
Wykonanie arii operowych: Anna Zawisza
Multimedia i identyfikacja graficzna: Weronika Wawryk
Kostiumy: Elżbieta Kwasek
Współpraca scenograficzna: Mateusz Hajdo, Scenografia Plus
Światło: Filip Marszałek
Wideo: Borys Dubiański
Współpraca dramaturgiczna i produkcja: Izabela Zawadzka
Koordynacja: Paweł Łyskawa
Produkcja: Krakowski Teatr Tańca
Koprodukcja: Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora CRICOTEKA
Wsparcie premiery: Fundacja Zawsze Silni

Spektakl sfinansowany przez Unię Europejską NextGenerationEU w ramach KPO dla kultury.


kup bilet

Sensoryczny seans spirytystyczny, podczas którego Gruba i Głupia wywołują duchy matczynych układów nerwowych.

Czym jest fidget? To drobny, powtarzalny ruch ciała albo niewielki przedmiot poruszany w dłoni, pomagający regulować napięcie i uwagę. Ręce zajmują się czymś małym, podczas gdy reszta człowieka próbuje pozostać przy tym dużym, co właśnie się dzieje. Fidget jest także pętlą: ruchem, który wraca, choć pozornie prowadzi donikąd. Od Freuda powtórzenie nie oznacza jednak zwykłego odtwarzania przeszłości. To raczej sposób, w jaki przeszłość działa w teraźniejszości: powraca w geście, napięciu, przejęzyczeniu, sposobie reagowania. Czasem zamiast pamiętać, powtarzamy. Czasem zanim zdążymy przemówić własnym głosem, mówi już przez nas język innych.

Akcja spektaklu rozgrywa się gdzieś pomiędzy podcastem, intymną rozmową i próbą skontaktowania się z tym, co zostało w nas zapisane wcześniej, niż zdążyłyśmy to nazwać. Do procesu zaproszone zostały kobiety w różnym wieku będące w spektrum neuroróżnorodności. Ich twarze, głosy i rodzinne historie tworzą wielogłos tego, co przez lata przekazywane było bez diagnozy, instrukcji i właściwej nazwy. Co właściwie dziedziczymy? Temperament, sposób reagowania, rytm mówienia, napięcie ciała, skłonność do chaosu? A może także wstyd, rodzinne powiedzenia i sposoby radzenia sobie z codziennością? Wraz z tymi pytaniami do rozmowy niepostrzeżenie wchodzą matki: jako wspomnienie, podobieństwo, źródło irytacji i pierwsze osoby, przy których układ nerwowy uczył się świata.

Koncept, scenariusz, reżyseria, dramaturgia, choreografia, video, kostiumy: Gruba i Głupia (Patrycja Kowańska i Dominika Knapik)
Z video udziałem: Agnieszki Matwis, Anny Paszkiewicz, Ewy Suwińskiej, Małgorzaty Knapik, Krystyny Kowańskiej
Muzyka: Szymon Lechowicz
Reżyseria światła, technika: Wolfgang Macher
Produkcja: Fundacja Kreatura, przy wsparciu Schauspielhaus Bochum, w ramach OFF Polska.

Program OFF Polska ma na celu wsparcie produkcji i eksploatacji spektakli teatrów offowych i niezależnych. Dofinansowania projektów umożliwiają poszukiwania twórcze i realizację autorskich projektów artystycznych. Wspierają też profesjonalizację teatru offowego w obszarze produkcji, dokumentacji i promocji spektakli oraz otwieranie ich na wyzwania związane z dotarciem do widza i poszerzania grona odbiorców. Pierwsza edycja Programu odbyła się w 2021 roku.
kup bilet

Sensoryczny seans spirytystyczny, podczas którego Gruba i Głupia wywołują duchy matczynych układów nerwowych.

Czym jest fidget? To drobny, powtarzalny ruch ciała albo niewielki przedmiot poruszany w dłoni, pomagający regulować napięcie i uwagę. Ręce zajmują się czymś małym, podczas gdy reszta człowieka próbuje pozostać przy tym dużym, co właśnie się dzieje. Fidget jest także pętlą: ruchem, który wraca, choć pozornie prowadzi donikąd. Od Freuda powtórzenie nie oznacza jednak zwykłego odtwarzania przeszłości. To raczej sposób, w jaki przeszłość działa w teraźniejszości: powraca w geście, napięciu, przejęzyczeniu, sposobie reagowania. Czasem zamiast pamiętać, powtarzamy. Czasem zanim zdążymy przemówić własnym głosem, mówi już przez nas język innych.

Akcja spektaklu rozgrywa się gdzieś pomiędzy podcastem, intymną rozmową i próbą skontaktowania się z tym, co zostało w nas zapisane wcześniej, niż zdążyłyśmy to nazwać. Do procesu zaproszone zostały kobiety w różnym wieku będące w spektrum neuroróżnorodności. Ich twarze, głosy i rodzinne historie tworzą wielogłos tego, co przez lata przekazywane było bez diagnozy, instrukcji i właściwej nazwy. Co właściwie dziedziczymy? Temperament, sposób reagowania, rytm mówienia, napięcie ciała, skłonność do chaosu? A może także wstyd, rodzinne powiedzenia i sposoby radzenia sobie z codziennością? Wraz z tymi pytaniami do rozmowy niepostrzeżenie wchodzą matki: jako wspomnienie, podobieństwo, źródło irytacji i pierwsze osoby, przy których układ nerwowy uczył się świata.

Koncept, scenariusz, reżyseria, dramaturgia, choreografia, video, kostiumy: Gruba i Głupia (Patrycja Kowańska i Dominika Knapik)
Z video udziałem: Agnieszki Matwis, Anny Paszkiewicz, Ewy Suwińskiej, Małgorzaty Knapik, Krystyny Kowańskiej
Muzyka: Szymon Lechowicz
Reżyseria światła, technika: Wolfgang Macher
Produkcja: Fundacja Kreatura, przy wsparciu Schauspielhaus Bochum, w ramach OFF Polska.

Program OFF Polska ma na celu wsparcie produkcji i eksploatacji spektakli teatrów offowych i niezależnych. Dofinansowania projektów umożliwiają poszukiwania twórcze i realizację autorskich projektów artystycznych. Wspierają też profesjonalizację teatru offowego w obszarze produkcji, dokumentacji i promocji spektakli oraz otwieranie ich na wyzwania związane z dotarciem do widza i poszerzania grona odbiorców. Pierwsza edycja Programu odbyła się w 2021 roku.
kup bilet

„Siała baba mak, nie wiedziała jak. A dziad wiedział nie powiedział, bo po dopach martwy siedział”. Polska, lata 201X. Epidemia Dopalaczy. Główny Inspektorat Sanitarny rapuje o ich szkodliwości a w szkołach w całej Polsce, w formie konkursów, szerzy się nowy nurt poezji antynarkotykowej.

„Na górze róże, na dole trup. Do ceny dopów wliczą ci grób” – cofamy się pamięcią do czasów, kiedy sklepy z dopami wyrastały jak grzyby po deszczu, a papierki po Łamignatach i Cherry Coccolino były stałym elementem krajobrazu ulicy Plebiscytowej w Katowicach. Zapraszamy na Plebi – naszego dawnego mieszkania obok Energy 2000, do sklepu Śmieszne Rzeczy. Historia ulicy i jej mieszkanek, wyłaniająca się z miejskich legend, tripraportów, reportaży, artykułów i tkanki miasta, przerobiona na sumę flashbacków i ruchowych obrazów. W jej centrum ogromny czerwony hasiok – symbol wojny między biernym aparatem władzy stolicy metropolii a handlarzami śmiercią. Postawiony przez prezydenta miasta przed wejściem do sklepu jako zapora mająca zastopować konsumpcję dopów przez głodnych wrażeń kolekcjonerów. W filmie GIS-u o dopalaczach widzimy wywiady z osobami uzależnionymi przeplatane z filmami z imprez klubowych. Nie wprost, ale rejw zostaje sprowadzony do ćpalni. Wchodzimy w polemikę z narracją polskiej polityki antynarkotykowej przekonani, że nocne imprezy w urbexach i czeluściach zatęchłych piwnic to przede wszystkim transowy taniec i muzyka. To wartości Peace Love Unity Respect. To nowy rytuał, który może ocalić ludzkość. Dopalacze rozumiemy jako error w spełnieniu ludzkiej potrzeby doznań transgresyjnych.

Chcemy zaprosić widzów do doświadczenia psychodelicznego krajobrazu rejwu, mrocznej ekstazy, pulsujących ciał, komiksowej szarej strefy absurdu. Forma ruchowa czerpie ze stylów klubowych takich jak hakken, jumpstyle, hardstyle. Przepuszczona przez ciała osób szkolonych w technice tańca współczesnego, tworzy energiczną mieszankę skrajnych dynamik prowadzących do niepohamowanych uwolnień i wybuchów. Zapraszamy widzów do zmysłowego odbierania świata, nie nastawionego na zrozumienie i wytworzenie opinii.

Zespół: Adrianna Kazimierz, Rafał Matusiak, sos k. osowska, Szymon Tur, ana szopa, Teresa Fazan, Okime Emiko, Julek Ploski, Marta Szypulska

Uwaga! W spektaklu wykorzystywane są migoczące światło i głośna muzyka. Spektakl jest nieodpowiedni dla osób z epilepsją oraz widzów poniżej 16 roku życia.

Spektakl dofinansowane przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy w ramach projektu Komuna Warszawa – Społeczna Instytucja Kultury.

Prezentacja spektaklu w Teatrze KTO jest dofinansowana ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Przestrzenie Sztuki – Taniec, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.
kup bilet

Spektakl „Byłam żoną Boba Marleya” to muzyczna opowieść w rytmie reggae o Ricie Marley, kobiecie, która przez szesnaście lat była żoną największej gwiazdy muzyki rodem z Jamajki, ale także ikony pop kultury, do dzisiaj pobudzającej wyobraźnię młodszych i starszych buntowników przeciwko złu i niesprawiedliwości świata.

Mimo historycznych odniesień, twórców spektaklu interesuje przede wszystkim portret kobiety, która, żyjąc u boku sławnego na całym świecie męża, próbuje uwolnić się od zależności od niego i odnaleźć swoją własną drogę poprzez poszukiwanie odpowiedzi na pytanie: kim jestem? W Ricie Marley dostrzegliśmy rysy współczesnej kobiety, dojrzewającej do świadomości swoich praw i swojej indywidualności.

„Byłam żoną Boba Marleya” jest też opowieścią o trudnej miłości, która prowokuje do pytań o granice oddania, poświęcenia, tolerancji. Jest opowieścią o miłości tym trudniejszej, że czasami zamkniętej w ciasnych ramach, wywodzącego się z Jamajki, chrześcijańskiego ruchu Rastafari.

Autorka monodramu: Małgorzata Jantos
Reżyseria i dramaturgia: Paweł Szumiec
Kierownictwo muzyczne, muzyka, aranżacje: Aleksander Brzeziński
Scenografia: Marek Braun
Kostiumy:Jolanta Łagowska-Braun
Wykonanie kostiumów: Elżbieta Kwasek
Multimedia: Wojciech Kapela
Występują: Katarzyna Chlebny w roli Rity Marley
Muzyka na żywo: Mamas & Trawas, w składzie: Aleksander Brzeziński, Jakub Nieć, Damian Mielec.
kup bilet

Bohaterki spektaklu „Uczycie nas, jak suknie się podnosi” mimo odebrania im personaliów, pozbawienia imion i nazwisk, pełne są najrozmaitszych uczuć i emocji. Od miłości, seksualnych pragnień aż po wściekłość i zdradę. W songach brawurowo wykonanych przez aktorki i aktorów krakowskich scen, kryją się echa minionych dekad, burzliwej historii oraz polityki mającej wpływ na codzienność zwykłego zjadacza chleba.

Stylizacje i kostiumy inspirowane powojenną burleską, przenoszą w klimat ubiegłego wieku. Na scenie rządzą cztery kobiety – dzieli je wiele, ale łączy jeszcze więcej. Wspólnym głosem malują ponadczasowy portret kobiecości – pełnej sprzeczności, siły i wrażliwości.

To muzyczna podróż do lat ubiegłych, która zadaje pytania o naszą teraźniejszość. Czy świat, w którym żyjemy, naprawdę różni się od tego, co było? A może nadzieja na zmianę wciąż tli się w tej samej melodii życia?

Scenariusz i reżyseria: Józef Opalski
Scenografia i kostiumy: Aleksandra Reda
Kierownictwo muzyczne: Jacek Bylica
Przygotowanie wokalne: Justyna Motylska
Reżyseria światła: Katarzyna Smożewska
Reżyseria dźwięku: Michał Warmusz
Asystentka reżysera, producentka: Urszula Swałtek

Obsada:
Anna Bugajska/Iwona Konieczkowska
Sylwia Chludzińska/Karolina Kazoń
Aleksandra Konior-Gapys/Anna Branny
Bożena Zawiślak-Dolny
Krzysztof Cybulski/Franciszek Muła

Muzycy: 
Agnieszka Bugla-Bylica – skrzypce
Jacek Bylica – piano
Grzegorz Frankowski – kontrabas
Oleg Dyyak / Andrzej Włodarz – akordeon

kup bilet

Warsztaty dla rodzin z dziećmi, bazujące na improwizacji. Wzmacniają więzi, rozwijają wyobraźnię, pozwalają wyrażać siebie poprzez ruch wszystkim członkom rodziny. Będziemy tańczyć tak jak czujemy, słuchając instrukcji słownych osoby prowadzącej. Warsztaty prowadzą osoby artystyczne tańca współczesnego.


Można przyjść w duecie z dzieckiem lub całą rodziną.
Bilet należy kupić zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. 


Warsztaty dla rodzin z dziećmi w wieku 4 – 6 lat.


Warsztaty realizowane są w ramach Programu Przestarzenie Sztuki – Taniec, którego operatorem jest Teatr KTO w Krakowie.


Uwaga! Ze względu na Zawody Ironman 70.3 w niedzielę, 2 sierpnia planowane są zmiany w organizacji ruchu w mieście. 

kup bilet

Warsztaty dla rodzin z dziećmi, bazujące na improwizacji. Wzmacniają więzi, rozwijają wyobraźnię, pozwalają wyrażać siebie poprzez ruch wszystkim członkom rodziny. Będziemy tańczyć tak jak czujemy, słuchając instrukcji słownych osoby prowadzącej. Warsztaty prowadzą osoby artystyczne tańca współczesnego.

Można przyjść w duecie z dzieckiem lub całą rodziną.
Bilet należy kupić zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica. 
Warsztaty dla rodzin z dziećmi w wieku 7 – 10 lat. 

Warsztaty realizowane są w ramach Programu Przestarzenie Sztuki – Taniec, którego operatorem jest Teatr KTO w Krakowie.

Uwaga! Ze względu na Zawody Ironman 70.3 w niedzielę, 2 sierpnia planowane są zmiany w organizacji ruchu w mieście. 
kup bilet

Atrament dla leworęcznych to rodzaj teatralnej zabawy, w której czwórka aktorów o ponadnaturalnej wyobraźni odkrywa w prozaicznych, codziennych zdarzeniach nieograniczone pokłady słownego i sytuacyjnego komizmu. To pierwsze przedstawienie zrealizowane w Teatrze KTO przez Krzysztofa Niedźwiedzkiego – autora tekstów satyrycznych, scenariuszy telewizyjnych i sztuk teatralnych; założyciela, twórcy tekstów i reżysera grupy teatralno – kabaretowej Formacja Chatelet, współredaktora pisma humorystycznego Nowy Pompon, autora powieści Elora – wielka wyprawa i opowiadania 

Tekst i reżyseria: Krzysztof Niedźwiedzki
Muzyka: Jerzy Zając
Obsada: Jacek Buczyński, Norbert Burkowski, Paweł Rybak, Maciej Słota

kup bilet

Nigdy wcześniej w historii ludzkości praca nie była tak wydajna. Teoretycznie moglibyśmy być najleniwszym gatunkiem na świecie i skupiać się tylko na rzeczach, na których naprawdę nam zależy. Praktycznie? Nie mamy na nic czasu, pracujemy coraz więcej, notorycznie przekraczamy możliwości ludzkiego organizmu. Według badań co piąty z nas odczuwa objawy wyczerpania.

Paradoksalnie jednak chorymi we współczesnym świecie nie czyni nas nadmiar odpowiedzialności, lecz wszechobecny kult sukcesu. Może to już najwyższy czas na nasz stanowczy sprzeciw i zmianę?

Zapraszamy do naszej kliniki (bez)senności, w której teoretycznie nic nas nie ominie i w której praktycznie ominie nas wszystko. Zapraszamy na grupowy seans spowalniania, na opowieść o poszukiwaniu wytchnienia w pędzącym świecie 24/7.

Reżyseria i tekst: Bartłomiej Juszczak
Scenografia, wideo, światło: Jakub Kotynia 
Muzyka: Michał Smajdor
Kostiumy: Kamila Wdowska
Choreografia: zespół
Występują: Martyna Dyląg, Sandra Guzowska, Aleksandra Kądziołka, Jan Sarata

Projekt realizowany ze środków pochodzących ze „Stypendium Twórczego Miasta Krakowa”

Spektakl współfinansowany przez Akademię Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie w ramach programu Fundusz na Start.
kup bilet

„Sprawozdanie dla Akademii” to spektakl, który ma dwa oblicza – zwierzęce i człowiecze. Pierwotnej sile natury przeciwstawia ludzkie ambicje do jej ujarzmienia. W nieoczywisty sposób tworzy przestrzeń do spotkania dwóch gatunków i zbudowania fascynującej, choć często niezrozumiałej relacji.

Spektakl łączy w sobie elementy perfomance’u i teatru tańca. To prawdziwy pokaz możliwości ludzkiego ciała. Doskonałość ruchu konfrontuje z jego ułomnością. Zaskakuje siłą przekazu wizualnego, cyrkowymi sztuczkami, hipnotyzującym śpiewem i muzyką na żywo (w tym m.in. grą na handpanie). Próbuje znaleźć odpowiedź na pytanie: „kto dziś tak naprawdę żyje w klatce?”

Reżyseria: Maciej Gorczyński
Dramaturgia: Aleksandra Nowakowska
Światło, scenografia: Iwona Bandzarewicz
Multimedia: Iwona Bandzarewicz, Adam Borysowicz

Obsada:
Adam Borysowicz, Natalia Dinges, Błażej Szymański, Lena Witkowska

Muzyka:
Piotr Korzeniak (kompozycje), Aleksander Kwietniak (kompozycje, saksofon, wokal, instrumenty dęte), Piotr Śnieguła (kompozycje, instrumenty perkusyjne), Lena Witkowska (kompozycje, wokal)

kup bilet

Spektakl przenosi widza w obszar na granicy światów. Umrzeć jest łatwo, ale zapewnienie sobie komfortu po śmierci może być nie lada wyzwaniem. Zwłaszcza gdy zamiast w rodzinnym Krakowie, zostało się pomyłkowo pochowanym na podhalańskim cmentarzu.

Tadeuszowi – głównej postaci tej komedii – przydarzyła się właśnie taka historia. W zasadzie mógłby się z tym pogodzić, gdyby nie pewien wyjątkowo irytujący szczegół, który nie pozwala mu spoczywać w pokoju. Próby wybrnięcia z tego kłopotu rodzą całą serię komicznych sytuacji. Ale w tym spektaklu jest również miejsce na poważną refleksję dotycząca przemijania, małżeńskich relacji i miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią. A w finale jest wzruszenie chwytające za gardło i kilka łez.

Stroiciel grzebieni to spektakl teatralny z pięknym widokiem na Tatry, humorem nie tylko w czarnym kolorze, góralskim folklorem w tle, urną z prochami w roli głównej i jazdą bez trzymanki Zakopianką na trasie Murzasichle – Kraków.

Tekst i reżyseria: Krzysztof Niedźwiedzki
Muzyka: Jerzy Zając
Obsada: Elżbieta Firek, Jacek Buczyński, Tadeusz Łomnicki/Jacek Joniec, Paweł Rybak, Maciej Słota
kup bilet

Malownicza opowieść o życiu – muzyczna i pełna ruchu podróż przez wszystkie jego etapy, podczas której możemy zwolnić i przyjrzeć się temu, co naprawdę ważne. Przysiąść na jednej z dziewięciu ławek, które składają się na scenografię spektaklu, śmiać się w głos bądź z nostalgią spojrzeć w przeszłość. To także koncert złożony z niesamowitych brzmień, m.in.: piosenek Dead Can Dance, Steviego Wondera, Doris Day, kultowej żołnierskiej Rezerwy czy monumentalnej arii z Madame Butterfly. W klimacie lat 50. i 60. XX wieku za sprawą wspaniałych kostiumów poszukiwać będziemy arkadyjskich powidoków. Bo kraina szczęśliwości istnieje naprawdę i nosi tytuł Arcadia.

Scenariusz, reżyseria, opracowanie muzyczne: Jerzy Zoń
Ruch sceniczny, choreografia: Eryk Makohon
Kompozycja utworu „Viva la arcadia”: Michał Warmusz
Aranżacja utworu „Rezerwa”: Janusz Grzywacz
Scenografia: Marek Braun, Jerzy Zoń
Kostiumy: Jolanta Łagowska-Braun, Elżbieta Kwasek
Występują: Magdalena Dymsza, Paulina Lasyk, Grażyna Srebrny-Rosa, Marta Zoń, Sławomir Bendykowski, Bartek Cieniawa, Krzysztof Cybulski, Tomasz Łukawski, Franciszek Muła, Mieszko Syc


kup bilet

Reżyserka Małgorzata Warsicka oraz Karol Nepelski twórca muzyki do spektaklu „Sonety Szekspira” zamieniają klasyczne wersy w nowoczesny i porywający performans. Zamiast akademickiej powagi proponują swoistego rodzaju playlistę z Szekspira – misternie skompilowany zestaw emocjonalnych hitów o miłości, zazdrości, namiętności i upływie czasu, które brzmią dziś równie świeżo, co wieki temu.

Koncertowa forma pulsuje muzyką na żywo, dynamicznie zmieniającymi się światłami oraz niesamowitą energią aktorów, którzy sonety czują, przeżywają i podają bezpośrednio widzowi.

Tłumaczenie: Stanisław Barańczak, Jerzy S. Sito
Scenariusz, reżyseria: Małgorzata Warsicka
Muzyka: Karol Nepelski
Choreografia: Anna Godowska
Scenografia, reżyseria świateł: Marcin Chlanda
Kostiumy: Katarzyna Łozicka-Matkowska
Asystent reżyserki: Bartek Cieniawa
Asystentka kompozytora: Oktawia Pączkowska

Obsada:
Aleksandra Konior-Gapys, Jan Marczewski, Marta Mazurek, Annika Mikołajko-Osman, Karol Śmiałek

Zespół muzyczny w składzie:
Krzysztof Augustyn (gitara basowa), Bartek Staromiejski (perkusja), Mateusz Szczypka (gitara elektryczna)
Elementy wrażliwe: w spektaklu pojawia się migające silne światło (stroboskopy)
kup bilet
Brak wydarzeń w wybranym dniu