„Głupia gęś” to monodram performatywny, którego punktem wyjścia jest syndrom oszusta – błąd poznawczy polegający na braku wiary we własne kompetencje. Szacuje się, że około 70% światowej populacji na pewnym etapie życia doświadcza tego fenomenu.

Autorka spektaklu jest „złotym dzieckiem” – od zawsze z najlepszymi ocenami, nagrodami, sukcesami. Szkoda tylko, że na żadne z nich nie zasługuje. Jej dotychczasowe dokonania to przypadek, pomyłka, dziwny traf szczęścia. W świecie, gdzie łkanie bezwstydnie zamieniła w kłamanie, jej własne ciało bez przerwy podważa swoją wartość. Rozpada się w wątpliwościach, wywraca wszystko do góry nogami, aż w końcu pęka, by przepoczwarzyć się w autoironiczne szarogęszenie.

Syndrom oszusta – oszustki – odsłania się w spektaklu jako mechanizm performowania samej siebie. Na scenie ściera się to, co faktycznie przeżywane, z tym, co odgrywane; autobiograficzne wyznanie ze świadomą manipulacją własnym wizerunkiem. „Głupia gęś” przygląda się temu, jak niepewność staje się rolą, którą można powtarzać tak długo, aż zacznie organizować sposób myślenia o sobie. Intymny lęk okazuje się tu nie tylko prywatnym doświadczeniem. Wyrasta także ze świata, który każe nieustannie udowadniać własną wartość, jednocześnie dając powody, by w nią wątpić.

Reżyseria, choreografia, koncepcja, wykonanie: Zofia Żwirblińska
Dramaturgia: Patrycja Kowańska
Muzyka: Ola Rzepka
Reżyseria oświetlenia: Michał Wawrzyniak

Premiera dofinansowana ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Przestrzenie Sztuki – Taniec, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.

Zrealizowano ze środków Miasta Gdańska w ramach Gdańskiego Stypendium Kulturalnego – Fundusz Twórczy.

Projekt wspierany przez rezydencję Open Studio – działanie wspierające środowiska twórcze w ramach zadania „Teatr Komuna Warszawa – Społeczna Instytucja Kultury”, dofinansowanego ze środków Miasta Stołecznego Warszawy.