„Siała baba mak, nie wiedziała jak. A dziad wiedział nie powiedział, bo po dopach martwy siedział”. Polska, lata 201X. Epidemia Dopalaczy. Główny Inspektorat Sanitarny rapuje o ich szkodliwości a w szkołach w całej Polsce, w formie konkursów, szerzy się nowy nurt poezji antynarkotykowej.

„Na górze róże, na dole trup. Do ceny dopów wliczą ci grób” – cofamy się pamięcią do czasów, kiedy sklepy z dopami wyrastały jak grzyby po deszczu, a papierki po Łamignatach i Cherry Coccolino były stałym elementem krajobrazu ulicy Plebiscytowej w Katowicach. Zapraszamy na Plebi – naszego dawnego mieszkania obok Energy 2000, do sklepu Śmieszne Rzeczy. Historia ulicy i jej mieszkanek, wyłaniająca się z miejskich legend, tripraportów, reportaży, artykułów i tkanki miasta, przerobiona na sumę flashbacków i ruchowych obrazów. W jej centrum ogromny czerwony hasiok – symbol wojny między biernym aparatem władzy stolicy metropolii a handlarzami śmiercią. Postawiony przez prezydenta miasta przed wejściem do sklepu jako zapora mająca zastopować konsumpcję dopów przez głodnych wrażeń kolekcjonerów. W filmie GIS-u o dopalaczach widzimy wywiady z osobami uzależnionymi przeplatane z filmami z imprez klubowych. Nie wprost, ale rejw zostaje sprowadzony do ćpalni. Wchodzimy w polemikę z narracją polskiej polityki antynarkotykowej przekonani, że nocne imprezy w urbexach i czeluściach zatęchłych piwnic to przede wszystkim transowy taniec i muzyka. To wartości Peace Love Unity Respect. To nowy rytuał, który może ocalić ludzkość. Dopalacze rozumiemy jako error w spełnieniu ludzkiej potrzeby doznań transgresyjnych.

Chcemy zaprosić widzów do doświadczenia psychodelicznego krajobrazu rejwu, mrocznej ekstazy, pulsujących ciał, komiksowej szarej strefy absurdu. Forma ruchowa czerpie ze stylów klubowych takich jak hakken, jumpstyle, hardstyle. Przepuszczona przez ciała osób szkolonych w technice tańca współczesnego, tworzy energiczną mieszankę skrajnych dynamik prowadzących do niepohamowanych uwolnień i wybuchów. Zapraszamy widzów do zmysłowego odbierania świata, nie nastawionego na zrozumienie i wytworzenie opinii.

Zespół: Adrianna Kazimierz, Rafał Matusiak, sos k. osowska, Szymon Tur, ana szopa, Teresa Fazan, Okime Emiko, Julek Ploski, Marta Szypulska

Uwaga! W spektaklu wykorzystywane są migoczące światło i głośna muzyka. Spektakl jest nieodpowiedni dla osób z epilepsją oraz widzów poniżej 16 roku życia.

Spektakl dofinansowane przez Urząd Miasta Stołecznego Warszawy w ramach projektu Komuna Warszawa – Społeczna Instytucja Kultury.

Prezentacja spektaklu w Teatrze KTO jest dofinansowana ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Przestrzenie Sztuki – Taniec, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.